Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt) - Historia wersji

Marcin: /* Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt) */

2010-01-06T21:31:10Z

Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt)

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 21:31, 6 sty 2010
Linia 5:		Linia 5:
	[[Grafika:Wiązy1.jpg\|left\|150px]] W staraniach o poszerzenie granic twierdzy, rozpoczętych w 1843 r. przez władze Głogowa, usiłowano uzyskać zgodę władz wojskowych na rozbudowę miasta w kierunku południowym. W tej sytuacji magistrat zmuszony były odstąpić od dalszych rozmów i opracować nowy plan, i wybudowanie czwartej bramy miejskiej. Pertraktacje toczyły się długo i ostatecznie utknęły na martwym punkcie w dniach rewolucji 1848 r. W 1851 r. ponownie rozpoczęto rozmowy i zdawało się, że po długich naradach, w 1857 r. osiągnięto porozumienie. Jednakże władze wojskowe zażądały za poszerzenie granic twierdzy kwoty 1.700.000 talarów, sumy na owe czasy tak dużej, że miasto w żaden sposób nie mogłoby jej zapłacić. który umożliwiłby dalszy rozwój przestrzenny miasta. Postanowiono więc założyć osobne przedmieście, w słusznym zresztą przekonaniu, że z czasem uda się go połączyć z miastem. Wybór padł na tzw. „Ogród Wiązów” („Rüstergarten”), znajdujący się na zachód od miasta, w okolicach dzisiejszych ulic Mickiewicza i Elektrycznej. W 1858 r. oferowano mieszkańcom do sprzedaży poszczególne parcele budowlane o ogólnej powierzchni 25,5 mórg. Bardzo szybko wszystkie zostały zakupione. Władze wojskowe wyraziły zgodę na zabudowę. Wytyczono ulice i już w następnym roku można było rozpocząć prace ziemne.		[[Grafika:Wiązy1.jpg\|left\|150px]] W staraniach o poszerzenie granic twierdzy, rozpoczętych w 1843 r. przez władze Głogowa, usiłowano uzyskać zgodę władz wojskowych na rozbudowę miasta w kierunku południowym. W tej sytuacji magistrat zmuszony były odstąpić od dalszych rozmów i opracować nowy plan, i wybudowanie czwartej bramy miejskiej. Pertraktacje toczyły się długo i ostatecznie utknęły na martwym punkcie w dniach rewolucji 1848 r. W 1851 r. ponownie rozpoczęto rozmowy i zdawało się, że po długich naradach, w 1857 r. osiągnięto porozumienie. Jednakże władze wojskowe zażądały za poszerzenie granic twierdzy kwoty 1.700.000 talarów, sumy na owe czasy tak dużej, że miasto w żaden sposób nie mogłoby jej zapłacić. który umożliwiłby dalszy rozwój przestrzenny miasta. Postanowiono więc założyć osobne przedmieście, w słusznym zresztą przekonaniu, że z czasem uda się go połączyć z miastem. Wybór padł na tzw. „Ogród Wiązów” („Rüstergarten”), znajdujący się na zachód od miasta, w okolicach dzisiejszych ulic Mickiewicza i Elektrycznej. W 1858 r. oferowano mieszkańcom do sprzedaży poszczególne parcele budowlane o ogólnej powierzchni 25,5 mórg. Bardzo szybko wszystkie zostały zakupione. Władze wojskowe wyraziły zgodę na zabudowę. Wytyczono ulice i już w następnym roku można było rozpocząć prace ziemne.
	Teren pod budowę nowego przedmieścia został wybrany prawidłowo. W pobliżu płynęła Odra. Tędy przebiegała też pierwsza linia kolejowa łącząca Głogów z Żaganiem, Berlinem i Wrocławiem. Tutaj też znajdował się dworzec towarowy. Istniały więc wszelkie możliwości do budowy nie tylko domów mieszkalnych, ale również zakładów, przemysłowych - dla których w mieście brakowało miejsca. Powstały tam następnie: browar, odlewnia żelaza, fabryka pieców kaflowych, fabryka zegarów wieżowych, wytwórnia kapeluszy i cały szereg drobnych zakładów. W pobliżu wybudowana została również miejska gazownia, tutaj też usytuowane zostały warsztaty kolejowe i znalazły się budynki administracyjne zarządu kolei.		Teren pod budowę nowego przedmieścia został wybrany prawidłowo. W pobliżu płynęła Odra. Tędy przebiegała też pierwsza linia kolejowa łącząca Głogów z Żaganiem, Berlinem i Wrocławiem. Tutaj też znajdował się dworzec towarowy. Istniały więc wszelkie możliwości do budowy nie tylko domów mieszkalnych, ale również zakładów, przemysłowych - dla których w mieście brakowało miejsca. Powstały tam następnie: browar, odlewnia żelaza, fabryka pieców kaflowych, fabryka zegarów wieżowych, wytwórnia kapeluszy i cały szereg drobnych zakładów. W pobliżu wybudowana została również miejska gazownia, tutaj też usytuowane zostały warsztaty kolejowe i znalazły się budynki administracyjne zarządu kolei.
-	Bardzo szybko teren „Przedmieścia” - bo tak go nazywano, stał się zbyt ciasny. Chętnych do kupna ziemi i wybudowania domów mieszkalnych i zakładów przemysłowych było ciągle wielu. W tej sytuacji miasto w 1864 r. zakupiło za 10.052 talarów dalsze 15 mórg ziemi przylegających do przedmieścia w kierunku Brzostowa. Zanim jednak doszło do jej rozparcelowania, wszechmocne władze wojskowe zażądały wyłączenia z tego obszaru 9 mórg dla założenia nowego fortu. Ponadto nie wyrażały zgody na zabudowanie pozostałej części, z uwagi na konieczność zapewnienia swobodnego pola ostrzału artyleryjskiego. Rozwój przedmieścia, nazywanego również „Przedmieściem Wiązów” był nadal bardzo utrudniony. Ponadto sama komunikacja z miastem była dosyć skomplikowana. Nie było jeszcze obecnej Al. Wolności: na tym terenie znajdowały się place ćwiczeń i składy drewna, a w pobliżu dzisiejszego pl. Tysiąclecia nawet Fort Szubienicy (Galgenschanze) - tutaj znajdowała się w wcześniej szubienica miejska). Pomimo tego, aż do rozszerzenia granic miasta na wschód w 1873 r., „Przedmieście Wiązów” stanowiło jedyną możliwość jego rozbudowy.	+	[[Grafika:Wiązy2.jpg\|right\|150px]] Bardzo szybko teren „Przedmieścia” - bo tak go nazywano, stał się zbyt ciasny. Chętnych do kupna ziemi i wybudowania domów mieszkalnych i zakładów przemysłowych było ciągle wielu. W tej sytuacji miasto w 1864 r. zakupiło za 10.052 talarów dalsze 15 mórg ziemi przylegających do przedmieścia w kierunku Brzostowa. Zanim jednak doszło do jej rozparcelowania, wszechmocne władze wojskowe zażądały wyłączenia z tego obszaru 9 mórg dla założenia nowego fortu. Ponadto nie wyrażały zgody na zabudowanie pozostałej części, z uwagi na konieczność zapewnienia swobodnego pola ostrzału artyleryjskiego. Rozwój przedmieścia, nazywanego również „Przedmieściem Wiązów” był nadal bardzo utrudniony. Ponadto sama komunikacja z miastem była dosyć skomplikowana. Nie było jeszcze obecnej Al. Wolności: na tym terenie znajdowały się place ćwiczeń i składy drewna, a w pobliżu dzisiejszego pl. Tysiąclecia nawet Fort Szubienicy (Galgenschanze) - tutaj znajdowała się w wcześniej szubienica miejska). Pomimo tego, aż do rozszerzenia granic miasta na wschód w 1873 r., „Przedmieście Wiązów” stanowiło jedyną możliwość jego rozbudowy.

	<small>		<small>

Marcin: /* Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt) */

2010-01-06T21:25:31Z

Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt)

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 21:25, 6 sty 2010
Linia 3:		Linia 3:
	=Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt)=		=Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt)=

-	W staraniach o poszerzenie granic twierdzy, rozpoczętych w 1843 r. przez władze Głogowa, usiłowano uzyskać zgodę władz wojskowych na rozbudowę miasta w kierunku południowym. W tej sytuacji magistrat zmuszony były odstąpić od dalszych rozmów i opracować nowy plan, i wybudowanie czwartej bramy miejskiej. Pertraktacje toczyły się długo i ostatecznie utknęły na martwym punkcie w dniach rewolucji 1848 r. W 1851 r. ponownie rozpoczęto rozmowy i zdawało się, że po długich naradach, w 1857 r. osiągnięto porozumienie. Jednakże władze wojskowe zażądały za poszerzenie granic twierdzy kwoty 1.700.000 talarów, sumy na owe czasy tak dużej, że miasto w żaden sposób nie mogłoby jej zapłacić. który umożliwiłby dalszy rozwój przestrzenny miasta. Postanowiono więc założyć osobne przedmieście, w słusznym zresztą przekonaniu, że z czasem uda się go połączyć z miastem. Wybór padł na tzw. „Ogród Wiązów” („Rüstergarten”), znajdujący się na zachód od miasta, w okolicach dzisiejszych ulic Mickiewicza i Elektrycznej. W 1858 r. oferowano mieszkańcom do sprzedaży poszczególne parcele budowlane o ogólnej powierzchni 25,5 mórg. Bardzo szybko wszystkie zostały zakupione. Władze wojskowe wyraziły zgodę na zabudowę. Wytyczono ulice i już w następnym roku można było rozpocząć prace ziemne.	+	[[Grafika:Wiązy1.jpg\|left\|150px]] W staraniach o poszerzenie granic twierdzy, rozpoczętych w 1843 r. przez władze Głogowa, usiłowano uzyskać zgodę władz wojskowych na rozbudowę miasta w kierunku południowym. W tej sytuacji magistrat zmuszony były odstąpić od dalszych rozmów i opracować nowy plan, i wybudowanie czwartej bramy miejskiej. Pertraktacje toczyły się długo i ostatecznie utknęły na martwym punkcie w dniach rewolucji 1848 r. W 1851 r. ponownie rozpoczęto rozmowy i zdawało się, że po długich naradach, w 1857 r. osiągnięto porozumienie. Jednakże władze wojskowe zażądały za poszerzenie granic twierdzy kwoty 1.700.000 talarów, sumy na owe czasy tak dużej, że miasto w żaden sposób nie mogłoby jej zapłacić. który umożliwiłby dalszy rozwój przestrzenny miasta. Postanowiono więc założyć osobne przedmieście, w słusznym zresztą przekonaniu, że z czasem uda się go połączyć z miastem. Wybór padł na tzw. „Ogród Wiązów” („Rüstergarten”), znajdujący się na zachód od miasta, w okolicach dzisiejszych ulic Mickiewicza i Elektrycznej. W 1858 r. oferowano mieszkańcom do sprzedaży poszczególne parcele budowlane o ogólnej powierzchni 25,5 mórg. Bardzo szybko wszystkie zostały zakupione. Władze wojskowe wyraziły zgodę na zabudowę. Wytyczono ulice i już w następnym roku można było rozpocząć prace ziemne.
	Teren pod budowę nowego przedmieścia został wybrany prawidłowo. W pobliżu płynęła Odra. Tędy przebiegała też pierwsza linia kolejowa łącząca Głogów z Żaganiem, Berlinem i Wrocławiem. Tutaj też znajdował się dworzec towarowy. Istniały więc wszelkie możliwości do budowy nie tylko domów mieszkalnych, ale również zakładów, przemysłowych - dla których w mieście brakowało miejsca. Powstały tam następnie: browar, odlewnia żelaza, fabryka pieców kaflowych, fabryka zegarów wieżowych, wytwórnia kapeluszy i cały szereg drobnych zakładów. W pobliżu wybudowana została również miejska gazownia, tutaj też usytuowane zostały warsztaty kolejowe i znalazły się budynki administracyjne zarządu kolei.		Teren pod budowę nowego przedmieścia został wybrany prawidłowo. W pobliżu płynęła Odra. Tędy przebiegała też pierwsza linia kolejowa łącząca Głogów z Żaganiem, Berlinem i Wrocławiem. Tutaj też znajdował się dworzec towarowy. Istniały więc wszelkie możliwości do budowy nie tylko domów mieszkalnych, ale również zakładów, przemysłowych - dla których w mieście brakowało miejsca. Powstały tam następnie: browar, odlewnia żelaza, fabryka pieców kaflowych, fabryka zegarów wieżowych, wytwórnia kapeluszy i cały szereg drobnych zakładów. W pobliżu wybudowana została również miejska gazownia, tutaj też usytuowane zostały warsztaty kolejowe i znalazły się budynki administracyjne zarządu kolei.
	Bardzo szybko teren „Przedmieścia” - bo tak go nazywano, stał się zbyt ciasny. Chętnych do kupna ziemi i wybudowania domów mieszkalnych i zakładów przemysłowych było ciągle wielu. W tej sytuacji miasto w 1864 r. zakupiło za 10.052 talarów dalsze 15 mórg ziemi przylegających do przedmieścia w kierunku Brzostowa. Zanim jednak doszło do jej rozparcelowania, wszechmocne władze wojskowe zażądały wyłączenia z tego obszaru 9 mórg dla założenia nowego fortu. Ponadto nie wyrażały zgody na zabudowanie pozostałej części, z uwagi na konieczność zapewnienia swobodnego pola ostrzału artyleryjskiego. Rozwój przedmieścia, nazywanego również „Przedmieściem Wiązów” był nadal bardzo utrudniony. Ponadto sama komunikacja z miastem była dosyć skomplikowana. Nie było jeszcze obecnej Al. Wolności: na tym terenie znajdowały się place ćwiczeń i składy drewna, a w pobliżu dzisiejszego pl. Tysiąclecia nawet Fort Szubienicy (Galgenschanze) - tutaj znajdowała się w wcześniej szubienica miejska). Pomimo tego, aż do rozszerzenia granic miasta na wschód w 1873 r., „Przedmieście Wiązów” stanowiło jedyną możliwość jego rozbudowy.		Bardzo szybko teren „Przedmieścia” - bo tak go nazywano, stał się zbyt ciasny. Chętnych do kupna ziemi i wybudowania domów mieszkalnych i zakładów przemysłowych było ciągle wielu. W tej sytuacji miasto w 1864 r. zakupiło za 10.052 talarów dalsze 15 mórg ziemi przylegających do przedmieścia w kierunku Brzostowa. Zanim jednak doszło do jej rozparcelowania, wszechmocne władze wojskowe zażądały wyłączenia z tego obszaru 9 mórg dla założenia nowego fortu. Ponadto nie wyrażały zgody na zabudowanie pozostałej części, z uwagi na konieczność zapewnienia swobodnego pola ostrzału artyleryjskiego. Rozwój przedmieścia, nazywanego również „Przedmieściem Wiązów” był nadal bardzo utrudniony. Ponadto sama komunikacja z miastem była dosyć skomplikowana. Nie było jeszcze obecnej Al. Wolności: na tym terenie znajdowały się place ćwiczeń i składy drewna, a w pobliżu dzisiejszego pl. Tysiąclecia nawet Fort Szubienicy (Galgenschanze) - tutaj znajdowała się w wcześniej szubienica miejska). Pomimo tego, aż do rozszerzenia granic miasta na wschód w 1873 r., „Przedmieście Wiązów” stanowiło jedyną możliwość jego rozbudowy.

Marcin: Nowa strona: Kategoria: Urbanistyka i architektura Kategoria: Historia polityczna i społeczna =Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt)= W staraniach o poszerzenie granic twierdzy, rozpocz...

2009-11-14T20:16:44Z

Nowa strona: Kategoria: Urbanistyka i architektura Kategoria: Historia polityczna i społeczna =Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt)= W staraniach o poszerzenie granic twierdzy, rozpocz...

Nowa strona

[[Kategoria: Urbanistyka i architektura]]
[[Kategoria: Historia polityczna i społeczna]]
=Przedmieście Wiązów (Rüstervorstadt)=

W staraniach o poszerzenie granic twierdzy, rozpoczętych w 1843 r. przez władze Głogowa, usiłowano uzyskać zgodę władz wojskowych na rozbudowę miasta w kierunku południowym. W tej sytuacji magistrat zmuszony były odstąpić od dalszych rozmów i opracować nowy plan, i wybudowanie czwartej bramy miejskiej. Pertraktacje toczyły się długo i ostatecznie utknęły na martwym punkcie w dniach rewolucji 1848 r. W 1851 r. ponownie rozpoczęto rozmowy i zdawało się, że po długich naradach, w 1857 r. osiągnięto porozumienie. Jednakże władze wojskowe zażądały za poszerzenie granic twierdzy kwoty 1.700.000 talarów, sumy na owe czasy tak dużej, że miasto w żaden sposób nie mogłoby jej zapłacić. który umożliwiłby dalszy rozwój przestrzenny miasta. Postanowiono więc założyć osobne przedmieście, w słusznym zresztą przekonaniu, że z czasem uda się go połączyć z miastem. Wybór padł na tzw. „Ogród Wiązów” („Rüstergarten”), znajdujący się na zachód od miasta, w okolicach dzisiejszych ulic Mickiewicza i Elektrycznej. W 1858 r. oferowano mieszkańcom do sprzedaży poszczególne parcele budowlane o ogólnej powierzchni 25,5 mórg. Bardzo szybko wszystkie zostały zakupione. Władze wojskowe wyraziły zgodę na zabudowę. Wytyczono ulice i już w następnym roku można było rozpocząć prace ziemne.
Teren pod budowę nowego przedmieścia został wybrany prawidłowo. W pobliżu płynęła Odra. Tędy przebiegała też pierwsza linia kolejowa łącząca Głogów z Żaganiem, Berlinem i Wrocławiem. Tutaj też znajdował się dworzec towarowy. Istniały więc wszelkie możliwości do budowy nie tylko domów mieszkalnych, ale również zakładów, przemysłowych - dla których w mieście brakowało miejsca. Powstały tam następnie: browar, odlewnia żelaza, fabryka pieców kaflowych, fabryka zegarów wieżowych, wytwórnia kapeluszy i cały szereg drobnych zakładów. W pobliżu wybudowana została również miejska gazownia, tutaj też usytuowane zostały warsztaty kolejowe i znalazły się budynki administracyjne zarządu kolei.
Bardzo szybko teren „Przedmieścia” - bo tak go nazywano, stał się zbyt ciasny. Chętnych do kupna ziemi i wybudowania domów mieszkalnych i zakładów przemysłowych było ciągle wielu. W tej sytuacji miasto w 1864 r. zakupiło za 10.052 talarów dalsze 15 mórg ziemi przylegających do przedmieścia w kierunku Brzostowa. Zanim jednak doszło do jej rozparcelowania, wszechmocne władze wojskowe zażądały wyłączenia z tego obszaru 9 mórg dla założenia nowego fortu. Ponadto nie wyrażały zgody na zabudowanie pozostałej części, z uwagi na konieczność zapewnienia swobodnego pola ostrzału artyleryjskiego. Rozwój przedmieścia, nazywanego również „Przedmieściem Wiązów” był nadal bardzo utrudniony. Ponadto sama komunikacja z miastem była dosyć skomplikowana. Nie było jeszcze obecnej Al. Wolności: na tym terenie znajdowały się place ćwiczeń i składy drewna, a w pobliżu dzisiejszego pl. Tysiąclecia nawet Fort Szubienicy (Galgenschanze) - tutaj znajdowała się w wcześniej szubienica miejska). Pomimo tego, aż do rozszerzenia granic miasta na wschód w 1873 r., „Przedmieście Wiązów” stanowiło jedyną możliwość jego rozbudowy.


'''Literatura:''' 
J. Blaschke, ''Geschichte der Stadt Glogau und des Glogauer Landes'', Glogau 1913, s. 517-520; 
J. Chutkowski, ''Dzieje Głogowa'', t. II s. 46-47, Legnica 1991. 


'''Janusz Chutkowski''' [EZG z. 38, 1996 – '''''Przedmieście Wiązów''''']