Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku - Historia wersji

Marcin o 22:26, 11 lis 2009

Marcin — Wed, 11 Nov 2009 22:26:18 GMT

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 22:26, 11 lis 2009
Linia 1:		Linia 1:
-	~~[[Kategoria: Historia do 1945]]~~
	[[Kategoria: Historia polityczna i społeczna ]]		[[Kategoria: Historia polityczna i społeczna ]]

Marcin o 22:25, 11 lis 2009

Marcin — Wed, 11 Nov 2009 22:25:18 GMT

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 22:25, 11 lis 2009
Linia 1:		Linia 1:
		+	[[Kategoria: Historia do 1945]]
	[[Kategoria: Historia polityczna i społeczna ]]		[[Kategoria: Historia polityczna i społeczna ]]

Marcin o 22:24, 11 lis 2009

Marcin — Wed, 11 Nov 2009 22:24:12 GMT

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 22:24, 11 lis 2009
Linia 1:		Linia 1:
-	~~[[Kategoria: Historia do 1945 ]]~~
	[[Kategoria: Historia polityczna i społeczna ]]		[[Kategoria: Historia polityczna i społeczna ]]

Marcin: /* Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku */

Marcin — Wed, 11 Nov 2009 22:20:46 GMT

Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 22:20, 11 lis 2009
Linia 4:		Linia 4:
	=Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku=		=Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku=

-	Po śmierci w październiku 1740 r. cesarza Karola VI Habsburga, elektor bawarski Karol Albert, mąż starszej córki poprzedniego cesarza Józefa I Habsburga, wystąpił z pretensjami do habsburskiego spadku. Osłabienie obozu cesarskiego wykorzystał król pruski Fryderyk II. Zaproponował on Marii Teresie, najstarszej córce Karola VI i dziedziczce tronu , pomoc w zamian za zrzeczenie się przez nią Śląska. Nowa cesarzowa propozycję odrzuciła. W listopadzie Fryderyk ogłosił mobilizację, a 16 grudnia armia pruska przekroczyła granice Śląska. Liczyła ona około 80 tysięcy żołnierzy i podzielona była na 32 pułki piechoty, 12 regimentów kirasjerów i dragonów, 2 pułki huzarów i batalion forteczno-artyleryjski. Nieliczne garnizony cesarskie, liczące łącznie 2 bataliony piechoty i 8 kompanii grenadierów, zostały całkowicie zaskoczone, tym bardziej, że król pruski wydał sfingowany rozkaz o marszu na Halberstadt. Do końca stycznia 1741 r. cały Śląsk został opanowany, z wyjątkiem broniących się jeszcze twierdz w Głogowie, Brzegu i Nysie.	+	Po śmierci w październiku 1740 r. cesarza Karola VI Habsburga, elektor bawarski Karol Albert, mąż starszej córki poprzedniego cesarza Józefa I Habsburga, wystąpił z pretensjami do habsburskiego spadku. Osłabienie obozu cesarskiego wykorzystał król pruski Fryderyk II. Zaproponował on Marii Teresie, najstarszej córce Karola VI i dziedziczce tronu <small>''(Prawo Marii Teresy do sukcesji po ojcu zostało zabezpieczone tzw. sankcją pragmatyczną w 1713 r. Było ono jednak kwestionowane przez córki Józefa I Habsburga. '''Red.''')''</small>, pomoc w zamian za zrzeczenie się przez nią Śląska. Nowa cesarzowa propozycję odrzuciła. W listopadzie Fryderyk ogłosił mobilizację, a 16 grudnia armia pruska przekroczyła granice Śląska. Liczyła ona około 80 tysięcy żołnierzy i podzielona była na 32 pułki piechoty, 12 regimentów kirasjerów i dragonów, 2 pułki huzarów i batalion forteczno-artyleryjski. Nieliczne garnizony cesarskie, liczące łącznie 2 bataliony piechoty i 8 kompanii grenadierów, zostały całkowicie zaskoczone, tym bardziej, że król pruski wydał sfingowany rozkaz o marszu na Halberstadt. Do końca stycznia 1741 r. cały Śląsk został opanowany, z wyjątkiem broniących się jeszcze twierdz w Głogowie, Brzegu i Nysie.
-	Twierdzy głogowskiej bronił komendant, generał Wenzel von Wallis wraz z tysiącem żołnierzy. Otrzymał on rozkaz zakazujący mu wszczynania kroków zaczepnych, więc kontynuował jedynie umacnianie własnych fortyfikacji. Nie interweniował zatem, kiedy 19 grudnia Prusacy okrążyli miasto i poczęli na jego przedpolach sypać szańce. Przez blisko trzy miesiące nie nastąpił jednak z ich strony żaden zdecydowany atak. W mieście zaczynało brakować żywności; w lutym kilkanaście osób zmarło z głodu.9 marca o świcie, 6.600 piechurów pruskich zaatakowało twierdzę. Dowodził nimi książę Leopold von Anhalt Dessau. Frontalny atak zaskoczył wycieńczonych obrońców i po krótkiej walce twierdza została zdobyta . Doszło do rabunku kramów żydowskich i domów mieszczańskich. Zdobycie Głogowa zakończyło pierwszy etap walk o Dolny Śląsk (3 stycznia nastąpił uroczysty wjazd Fryderyka II do Wrocławia), a działania wojenne przeniosły się na Śląsk Górny i Opawski.	+	Twierdzy głogowskiej bronił komendant, generał Wenzel von Wallis wraz z tysiącem żołnierzy. Otrzymał on rozkaz zakazujący mu wszczynania kroków zaczepnych, więc kontynuował jedynie umacnianie własnych fortyfikacji. Nie interweniował zatem, kiedy 19 grudnia Prusacy okrążyli miasto i poczęli na jego przedpolach sypać szańce. Przez blisko trzy miesiące nie nastąpił jednak z ich strony żaden zdecydowany atak. W mieście zaczynało brakować żywności; w lutym kilkanaście osób zmarło z głodu. 9 marca o świcie, 6.600 piechurów pruskich zaatakowało twierdzę. Dowodził nimi książę Leopold von Anhalt Dessau. Frontalny atak zaskoczył wycieńczonych obrońców i po krótkiej walce twierdza została zdobyta <small>''(W głogowskim kościele pw. Bożego Ciała znajduje się marmurowe epitafium Franza Wenzela Reisky’ego, zastępcy komendanta twierdzy. Reisky został ranny podczas nocnego szturmu miasta przez Prusaków. Zmarł po półrocznej chorobie. '''Red.''')''</small>. Doszło do rabunku kramów żydowskich i domów mieszczańskich. Zdobycie Głogowa zakończyło pierwszy etap walk o Dolny Śląsk (3 stycznia nastąpił uroczysty wjazd Fryderyka II do Wrocławia), a działania wojenne przeniosły się na Śląsk Górny i Opawski.

	<small>		<small>

Marcin: /* Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku */

Marcin — Wed, 11 Nov 2009 22:11:36 GMT

Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 22:11, 11 lis 2009
Linia 8:		Linia 8:

	<small>		<small>
-	'''Literatura:'''	+	'''Literatura:'''<br>
	C. Grünhagen, ''Geschichte d. ersten schlesischen Krieg,'' Gotha 1881;<br>		C. Grünhagen, ''Geschichte d. ersten schlesischen Krieg,'' Gotha 1881;<br>
	R. Koser, ''Friedrichs d. Grossen Kriege,'' Stuttgart 1912;<br>		R. Koser, ''Friedrichs d. Grossen Kriege,'' Stuttgart 1912;<br>

Marcin: Nowa strona: Kategoria: Historia do 1945 Kategoria: Historia polityczna i społeczna =Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku= Po śmierci w październiku 1740 r. cesarza Karola VI Habsb...

Marcin — Wed, 11 Nov 2009 22:11:02 GMT

Nowa strona: Kategoria: Historia do 1945 Kategoria: Historia polityczna i społeczna =Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku= Po śmierci w październiku 1740 r. cesarza Karola VI Habsb...

Nowa strona

[[Kategoria: Historia do 1945 ]]
[[Kategoria: Historia polityczna i społeczna ]]

=Głogów w wojnie śląskiej 1741 roku=

Po śmierci w październiku 1740 r. cesarza Karola VI Habsburga, elektor bawarski Karol Albert, mąż starszej córki poprzedniego cesarza Józefa I Habsburga, wystąpił z pretensjami do habsburskiego spadku. Osłabienie obozu cesarskiego wykorzystał król pruski Fryderyk II. Zaproponował on Marii Teresie, najstarszej córce Karola VI i dziedziczce tronu , pomoc w zamian za zrzeczenie się przez nią Śląska. Nowa cesarzowa propozycję odrzuciła. W listopadzie Fryderyk ogłosił mobilizację, a 16 grudnia armia pruska przekroczyła granice Śląska. Liczyła ona około 80 tysięcy żołnierzy i podzielona była na 32 pułki piechoty, 12 regimentów kirasjerów i dragonów, 2 pułki huzarów i batalion forteczno-artyleryjski. Nieliczne garnizony cesarskie, liczące łącznie 2 bataliony piechoty i 8 kompanii grenadierów, zostały całkowicie zaskoczone, tym bardziej, że król pruski wydał sfingowany rozkaz o marszu na Halberstadt. Do końca stycznia 1741 r. cały Śląsk został opanowany, z wyjątkiem broniących się jeszcze twierdz w Głogowie, Brzegu i Nysie.
Twierdzy głogowskiej bronił komendant, generał Wenzel von Wallis wraz z tysiącem żołnierzy. Otrzymał on rozkaz zakazujący mu wszczynania kroków zaczepnych, więc kontynuował jedynie umacnianie własnych fortyfikacji. Nie interweniował zatem, kiedy 19 grudnia Prusacy okrążyli miasto i poczęli na jego przedpolach sypać szańce. Przez blisko trzy miesiące nie nastąpił jednak z ich strony żaden zdecydowany atak. W mieście zaczynało brakować żywności; w lutym kilkanaście osób zmarło z głodu.9 marca o świcie, 6.600 piechurów pruskich zaatakowało twierdzę. Dowodził nimi książę Leopold von Anhalt Dessau. Frontalny atak zaskoczył wycieńczonych obrońców i po krótkiej walce twierdza została zdobyta . Doszło do rabunku kramów żydowskich i domów mieszczańskich. Zdobycie Głogowa zakończyło pierwszy etap walk o Dolny Śląsk (3 stycznia nastąpił uroczysty wjazd Fryderyka II do Wrocławia), a działania wojenne przeniosły się na Śląsk Górny i Opawski.


'''Literatura:'''
C. Grünhagen, ''Geschichte d. ersten schlesischen Krieg,'' Gotha 1881; 
R. Koser, ''Friedrichs d. Grossen Kriege,'' Stuttgart 1912; 
N. Kracherowa, ''Partyzant moralności,'' Katowice 1989. 


'''Jerzy Jankowski''' [EZG z. 29, 1995 - '''''Wojna śląska 1741 r.'''''], '''Red.''' 2008