Gaworzyce - Historia wersji

Marcin o 22:14, 5 sty 2010

Marcin — Tue, 05 Jan 2010 22:14:53 GMT

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 22:14, 5 sty 2010
Linia 58:		Linia 58:
	wywiady z mieszkańcami Gaworzyc;<br>		wywiady z mieszkańcami Gaworzyc;<br>
	relacje przedwojennych mieszkańców Gaworzyc;<br>		relacje przedwojennych mieszkańców Gaworzyc;<br>
-	www.gimgaworzyce.prv.pl<br>	+	http://www.gimgaworzyce.prv.pl<br>

	'''Literatura do okresu do 1945 r.:'''<br>		'''Literatura do okresu do 1945 r.:'''<br>

Marcin o 21:54, 5 sty 2010

Marcin — Tue, 05 Jan 2010 21:54:26 GMT

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 21:54, 5 sty 2010
Linia 1:		Linia 1:
	[[Kategoria: Miejscowości]]		[[Kategoria: Miejscowości]]
	=Gaworzyce=		=Gaworzyce=
-	[[Grafika:Gaworzyce_bethaus~~.jpg‎~~ .jpg\|right\|150px]]Wieś gminna w powiecie polkowickim, położona na skłonie Grzbietu Dalkowskiego ku Równinie Szprotawskiej, na wys. 155-180 m n.p.m. Wieś zajmuje wąską dolinę cieku i sąsiadujące zbocza. Północna część Gaworzyc sięga do drogi krajowej nr 3 (E 65).	+	[[Grafika:Gaworzyce_bethaus.jpg\|right\|150px]]Wieś gminna w powiecie polkowickim, położona na skłonie Grzbietu Dalkowskiego ku Równinie Szprotawskiej, na wys. 155-180 m n.p.m. Wieś zajmuje wąską dolinę cieku i sąsiadujące zbocza. Północna część Gaworzyc sięga do drogi krajowej nr 3 (E 65).

	==Nazwa==		==Nazwa==

Marcin o 21:52, 5 sty 2010

Marcin — Tue, 05 Jan 2010 21:52:48 GMT

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 21:52, 5 sty 2010
Linia 1:		Linia 1:
	[[Kategoria: Miejscowości]]		[[Kategoria: Miejscowości]]
	=Gaworzyce=		=Gaworzyce=
-	Wieś gminna w powiecie polkowickim, położona na skłonie Grzbietu Dalkowskiego ku Równinie Szprotawskiej, na wys. 155-180 m n.p.m. Wieś zajmuje wąską dolinę cieku i sąsiadujące zbocza. Północna część Gaworzyc sięga do drogi krajowej nr 3 (E 65).	+	[[Grafika:Gaworzyce_bethaus.jpg‎ .jpg\|right\|150px]]Wieś gminna w powiecie polkowickim, położona na skłonie Grzbietu Dalkowskiego ku Równinie Szprotawskiej, na wys. 155-180 m n.p.m. Wieś zajmuje wąską dolinę cieku i sąsiadujące zbocza. Północna część Gaworzyc sięga do drogi krajowej nr 3 (E 65).

	==Nazwa==		==Nazwa==

Marcin: /* Gaworzyce */

Marcin — Mon, 30 Nov 2009 21:08:35 GMT

Gaworzyce

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 21:08, 30 lis 2009
Linia 51:		Linia 51:
	W II połowie XVIII w. Gaworzyce stały się sławne z powodu… „stukającego ducha” (poltergeist), który zadomowił się na plebanii kościoła ewangelickiego. Stało się to po śmierci służącej. Zamierzała ona wyjawić pastorowi Thiele swoją tajemnicę – prawdopodobnie chodziło o skradzione mu przez nią pieniądze i srebrne naczynia – jednak …nie zdążyła. Wieczorami i nocą pastor, jego domownicy i goście słyszeli powtarzające się odgłosy: szuranie, chodzenie po schodach, przewracanie mebli, rzucanie naczyniami, stukanie, nawet walenie w drzwi.		W II połowie XVIII w. Gaworzyce stały się sławne z powodu… „stukającego ducha” (poltergeist), który zadomowił się na plebanii kościoła ewangelickiego. Stało się to po śmierci służącej. Zamierzała ona wyjawić pastorowi Thiele swoją tajemnicę – prawdopodobnie chodziło o skradzione mu przez nią pieniądze i srebrne naczynia – jednak …nie zdążyła. Wieczorami i nocą pastor, jego domownicy i goście słyszeli powtarzające się odgłosy: szuranie, chodzenie po schodach, przewracanie mebli, rzucanie naczyniami, stukanie, nawet walenie w drzwi.
	Sprawa stała się głośna na całym Dolnym Śląsku. Przybywali tu ciekawscy z samego Wrocławia, a nawet z Berlina. Żaden z nich „nie był zawiedziony” – jak pisze kronikarz. Wreszcie władze w Głogowie powołały specjalną komisję dla wyjaśnienia zjawiska. Na jej czele postawiono właściciela wsi Carla Günthera von Tschammer. Pastor sporządził dla niego obszerne sprawozdanie o wyczynach „stukającego ducha”. Wyznaczono stałych strażników. Komisja przerwała dochodzenie po tym, jak wkrótce odgłosy ustały. Jednak w następnych latach znów wielokrotnie miały się one powtórzyć, o czym zaświadczali wiarygodni świadkowie. „Stukający duch” nawiedzał dom aż do śmierci pastora Thiele w 1789 r., a nawet znacznie dłużej. Starano się jednak tego nie rozgłaszać, aby „zła sława nie szkodziła temu domowi”. Z czasem wybudowano nową plebanię, a w nawiedzonym domu mieszkał prawdopodobnie kościelny. '''Antoni Bok'''		Sprawa stała się głośna na całym Dolnym Śląsku. Przybywali tu ciekawscy z samego Wrocławia, a nawet z Berlina. Żaden z nich „nie był zawiedziony” – jak pisze kronikarz. Wreszcie władze w Głogowie powołały specjalną komisję dla wyjaśnienia zjawiska. Na jej czele postawiono właściciela wsi Carla Günthera von Tschammer. Pastor sporządził dla niego obszerne sprawozdanie o wyczynach „stukającego ducha”. Wyznaczono stałych strażników. Komisja przerwała dochodzenie po tym, jak wkrótce odgłosy ustały. Jednak w następnych latach znów wielokrotnie miały się one powtórzyć, o czym zaświadczali wiarygodni świadkowie. „Stukający duch” nawiedzał dom aż do śmierci pastora Thiele w 1789 r., a nawet znacznie dłużej. Starano się jednak tego nie rozgłaszać, aby „zła sława nie szkodziła temu domowi”. Z czasem wybudowano nową plebanię, a w nawiedzonym domu mieszkał prawdopodobnie kościelny. '''Antoni Bok'''
-	<div ~~style~~>	+	</div>

	<small>		<small>

Marcin: /* Gaworzyce */

Marcin — Mon, 30 Nov 2009 21:06:33 GMT

Gaworzyce

← Poprzednia wersja		Wersja z dnia 21:06, 30 lis 2009
Linia 45:		Linia 45:
	'''Paul Nerrlich''', ur. w 1844 r. w Gaworzycach, był historykiem literatury, filozofem i pisarzem. Jego główne dzieła historycznoliterackie dotyczyły życia i twórczości pisarza Jeana Paula.<br>		'''Paul Nerrlich''', ur. w 1844 r. w Gaworzycach, był historykiem literatury, filozofem i pisarzem. Jego główne dzieła historycznoliterackie dotyczyły życia i twórczości pisarza Jeana Paula.<br>
	'''Georg von Tschammer und Quaritz''' (1869-1918 ) był landratem w Lubinie, następnie prezydentem Rejencji Wrocławskiej, a w latach 1916-1918 pełnił w Strassburgu funkcję sekretarza stanu w ministerstwie Rzeszy dla Alzacji-Lotaryngii.		'''Georg von Tschammer und Quaritz''' (1869-1918 ) był landratem w Lubinie, następnie prezydentem Rejencji Wrocławskiej, a w latach 1916-1918 pełnił w Strassburgu funkcję sekretarza stanu w ministerstwie Rzeszy dla Alzacji-Lotaryngii.
		+
		+	<div style="background-color: #FFFFCC">
		+
		+	'''Nawiedzony dom'''<br>
		+	W II połowie XVIII w. Gaworzyce stały się sławne z powodu… „stukającego ducha” (poltergeist), który zadomowił się na plebanii kościoła ewangelickiego. Stało się to po śmierci służącej. Zamierzała ona wyjawić pastorowi Thiele swoją tajemnicę – prawdopodobnie chodziło o skradzione mu przez nią pieniądze i srebrne naczynia – jednak …nie zdążyła. Wieczorami i nocą pastor, jego domownicy i goście słyszeli powtarzające się odgłosy: szuranie, chodzenie po schodach, przewracanie mebli, rzucanie naczyniami, stukanie, nawet walenie w drzwi.
		+	Sprawa stała się głośna na całym Dolnym Śląsku. Przybywali tu ciekawscy z samego Wrocławia, a nawet z Berlina. Żaden z nich „nie był zawiedziony” – jak pisze kronikarz. Wreszcie władze w Głogowie powołały specjalną komisję dla wyjaśnienia zjawiska. Na jej czele postawiono właściciela wsi Carla Günthera von Tschammer. Pastor sporządził dla niego obszerne sprawozdanie o wyczynach „stukającego ducha”. Wyznaczono stałych strażników. Komisja przerwała dochodzenie po tym, jak wkrótce odgłosy ustały. Jednak w następnych latach znów wielokrotnie miały się one powtórzyć, o czym zaświadczali wiarygodni świadkowie. „Stukający duch” nawiedzał dom aż do śmierci pastora Thiele w 1789 r., a nawet znacznie dłużej. Starano się jednak tego nie rozgłaszać, aby „zła sława nie szkodziła temu domowi”. Z czasem wybudowano nową plebanię, a w nawiedzonym domu mieszkał prawdopodobnie kościelny. '''Antoni Bok'''
		+	<div style>

	<small>		<small>

Marcin: Nowa strona: Kategoria: Miejscowości =Gaworzyce= Wieś gminna w powiecie polkowickim, położona na skłonie Grzbietu Dalkowskiego ku Równinie Szprotawskiej, na wys. 155-180 m n.p.m. Wieś z...

Marcin — Mon, 30 Nov 2009 21:02:19 GMT

Nowa strona: Kategoria: Miejscowości =Gaworzyce= Wieś gminna w powiecie polkowickim, położona na skłonie Grzbietu Dalkowskiego ku Równinie Szprotawskiej, na wys. 155-180 m n.p.m. Wieś z...

Nowa strona

[[Kategoria: Miejscowości]]
=Gaworzyce=
Wieś gminna w powiecie polkowickim, położona na skłonie Grzbietu Dalkowskiego ku Równinie Szprotawskiej, na wys. 155-180 m n.p.m. Wieś zajmuje wąską dolinę cieku i sąsiadujące zbocza. Północna część Gaworzyc sięga do drogi krajowej nr 3 (E 65).

==Nazwa==
Etymologia nazwy jest niejasna. W średniowieczu zapisywana była: Qwaricz, Quaricz, Guaricz. Według S. Rosponda jest to forma zniemczona, z której można odtworzyć nazwę Gaworzyce, inaczej potomkowie Gawora (Gowora) lub Gaworzyce - od staropolskiego gowor = mowa, głos, a także podnoszenie wrzasku. W okresie nowożytnym utrwaliła się nazwa Ouaritz. W 1937 r. została zmieniona na Oberquell. Po II wojnie św. wieś nazywała się początkowo Chwarzyce, używano również nazwy Kwarzec. Stacja kolejowa funkcjonowała także pod nazwą Krynica Głogowska.

==Archeologia Gaworzyc==
Osadnictwo pradziejowe w bezpośredniej okolicy potwierdzają znaleziska luźne: z neolitu (toporek i siekierki kamienne), z epoki brązu (naczynia gliniane z cmentarzysk ciałopalnych i osad kultury łużyckiej). Dla okresu wczesnośredniowiecznego stwierdzono osadnictwo na terenie bagien, na południe od wsi. Z relacji Thietmara z Merseburga wnioskować można, że w r. 1015 na Bagnach Przemkowskich oddziały Bolesława Chrobrego rozgromiły wojska niemieckie cesarza Henryka II.

==Średniowiecze==
W dokumentach wieś występuje od r. 1276 - wówczas wymieniony został sołtys. W 1291 r. Teodoryk z Gaworzyc był lokatorem i pierwszym wójtem Polkowic. Osada prawdopodobnie już około 1230 r. została translokowana na prawo niemieckie (wiadomo z dokumentu, że sąsiedni Kłobuczyn był w 1226 r. rozmierzony na flamandzkie łany). W 1315 r. wieś obejmowała 44 małe łany.
Pierwotne siedlisko wsi znajdowało się prawdopodobnie w miejscu trójkąta, który dziś tworzy ul. Okrężna. Wraz z lokacją Gaworzyce otrzymały formę okolnicy: główna droga przelotowa rozgałęzia się na dwa ramiona na początku wsi i znów łączy na drugim krańcu. Jeszcze w średniowieczu powstała zwarta zabudowa po dwóch stronach ulic (obecne ulice Główna i Kresowa). Z czasem równolegle do nich na peryferiach powstały dodatkowe drogi wiejskie (ulice Szkolna i Polna). Najpóźniej w XIV w. wybudowany został murowany kościół; wieża pochodzi z początku XVI wieku.
W Gaworzycach lub obok nich krzyżowały się dwie ważne drogi; ze Szprotawy (odgałęzienie od Niskiej Drogi) do Głogowa (na której książę Włodko cieszyński posiadał w 1452 r. w Gaworzycach cło, nadane mu przez cesarza Fryderyka III) oraz z Wrocławia do Krosna i Frankfurtu nad Odrą.
Właściciele Gaworzyc często się zmieniali. Przemko głogowski (1323-1331) darował wieś klasztorowi lubiąskiemu, który jednak w 1334 r. zamienił ją z Johannem von Tannenberg na inną posiadłość koło Góry. W 1340 r. król Jan Luksemburski podarował Gaworzyce Głogowowi. W XV i XVI w należały one jednak do dóbr książęcych; były wówczas zastawiane.

==Okres nowożytny==
W 1599 r. cesarz Rudolf II sprzedał wieś staroście księstwa żagańskiego Wacławowi von Zedlitz z Kromolina, jako dobra dziedziczne. W następnych latach (1604-1607) Gaworzyce zapisały się w dziejach Śląska wielkim buntem chłopów przeciw temu potężnemu feudałowi. Dopiero po stłumieniu buntu został wzniesiony dwór, a przy nim folwark (zob. hasło w EZG nr 55). Od 1653 r. majątek znajdował się w rękach rodu von Loss. Drogą koligacji w końcu XVII w. przeszedł we władanie rodu von Tschammer. Wkrótce podzielił się on na dwie kolejne linie, z których gaworzycka (Quaritz) posiadała tutejsze dobra do 1945 r. W latach 1715-1721 Tschammerowie powiększyli i przebudowali swoją siedzibę. Pod koniec XVIII w. dla uczczenia twórcy majoratu gaworzyckiego Georga Ernesta Augusta, wybudowali klasycystyczne mauzoleum. W ostatnich dwóch stuleciach właściciele przebywali rzadko w Gaworzycach; majątkiem zarządzali inspektorzy.
W 1685 r. Georg Wenzel von Loos uzyskał prawo od odbywania w Gaworzycach trzech jarmarków rocznie na konie i bydło. Tu również odbywały się doroczne targi lniane – duże uprawy lnu znajdowały się na południe od wsi. W XVIII w. Gaworzyce wymieniane są jako osada targowa (Marktflecken) oraz największa wieś w głogowskiem (w 1756 r. - 1171 mieszkańców).
W drugiej ćwierci XIX w. zniesiono powinności chłopskie. Wieś rozwijała się gospodarczo, m.in. za sprawą kolei głogowsko-żagańskiej (od 1846 r.). Po r. 1850 przekroczyła liczbę 2000 mieszkańców. Rozbudowa wsi w XIX - pocz. XX w. nadała jej do pewnego stopnia charakter małomiasteczkowy. Centrum tworzyła poszerzona główna ulica w środku osiedla. Na przedłużeniu wsi w kierunku dworca powstała nowa zabudowa. Miejscowość posiadała rozbudowaną infrastrukturę gospodarczą i komunalną. Funkcjonowały tu w 1930 r.: nowoczesny młyn zbożowy, cegielnia, mleczarnia, młyn parowy, trzy fabryczki maszyn, zakład przeróbki drewna ze stolarnią, fabryka likieru, rozlewnia lemoniady. Było kilka zakładów gastronomicznych, większa ilość rzemieślniczych, usługowych i sklepów, poczta. Praktykowali lekarze, istniała opieka społeczna, działało kilkanaście stowarzyszeń. Elektryczność dotarła do Gaworzyc przed I wojną światową.
Na początku XX w. zaznaczył się spadek ludności. Sprawiła to głównie emigracja do uprzemysłowionych ośrodków Niemiec. O ile w 1890 r. w Gaworzycach było 2058 mieszkańców, w 1910 r. już tylko 1722 (w 1939 r. – tyle samo). W 1937 r. do wsi włączony został Mieszków, a nazwa gminy zmieniona została na Oberquell.
Mieszkańcy Gaworzyc od połowy XVI w. byli w zdecydowanej większości luteranami (1910 - 87%). Od 1654 r. do opanowaniu Śląska przez Prusy (1741) pozbawieni byli własnego kościoła. W latach 1741-1743 wybudowano typowy Bethaus w konstrukcji szkieletowej, szkołę i dom pastora. Budynki te zostały z czasem przebudowane na masywne. Kościół na 1000 miejsc otrzymał około 1870 r. wieżę.
W drugiej połowie lat 30. w Gaworzycach ulokowany zostały dwa oddziały Reichsarbeitsdient (RAD-Abteilung 5/106, RAD-Abteilung 7/106). Podczas II wojny św. we wsi wykorzystywano pracę, przydzielonych gospodarstwom i zakładom, robotników przymusowych i jeńców, należących do kilku narodowości. W styczniu 1945 r. mieszkańcy Gaworzyc uszli przed frontem w głąb Niemiec. Nieliczni powrócili do polskich już Gaworzyc. W następnych latach zostali przymusowo przesiedleni. Niemieccy mieszkańcy Gaworzyc osiedlili się w różnych regionach Niemiec; najwięcej zamieszkało ich we Frankonii.

==Powojenne początki Gaworzyc==
Pierwsze powojenne lata oświetlają głównie wspomnienia osadników. Według relacji z 1945 r.: „W lipcu było parę Polaków, kilku Niemców z powrotów, posterunek MO - komendant Łuczak. Sołtysem był Aleksander Morawski. Były trzy konie, brak krów, żywności, soli, nafty zapałek, tytoniu. Latem już wójt Kozar zorganizował biuro Zarządu Gminnego, otwarto sklep. Organizowaliśmy OSP”.
W pałacu zadomowili się początkowo żołnierze Armii Czerwonej. Majątki w sąsiednich wsiach (Dalków, Witanowice, Dzików, Gostyń, Śrem) obejmowało Wojsko Polskie. W listopadzie A. Machiewicz i J. Batorski utworzyli sześcioklasową szkołę podstawową, a D. Marczek uruchomił placówkę pocztową. W Gaworzycach praktykował lekarz, niemiecki major Kurt Schindler (odnotowany był jeszcze w 1948 r.). Posługę religijną sprawowali początkowo duchowni niemieccy: ks. Bernard Brzeski z Kurowa Wielkiego i Karl Hausdorf z Kłobuczyna. Tego ostatniego zastąpił ks. Walerian Zdanowicz, który następnie (1946?) przeniósł parafię z Kłobuczyna do Gaworzyc.
Pierwszymi polskimi mieszkańcami byli głównie przewiezieni tu w czasie wojny robotnicy przymusowi. W całej gminie pozostawało jeszcze około tysiąca mieszkańców niemieckich. Szybko wzrastała jednak liczba polskich osadników. Z transportów przesiedleńców z Kresów w Gaworzycach osiedlili się mieszkańcy Zasania, np. z Sokolnik i Krakowca (woj. lwowskie), z okolic Drohobycza, także z powiatu nowogródzkiego. Osiedlali się przybysze z Poznańskiego i Polski centralnej. Polscy osadnicy znaleźli w niezniszczonej wsi dobre warunki do życia. Początkowo niemal każdy mógł otrzymać dom i wystarczającą ilość ziemi.
Spis powszechny z 14 II 1946 wykazał, że ludność gminy wynosiła już 4344 osób. Niemcy, których jeszcze w październiku 1946 r. było ponad 800, zostali sukcesywni wysiedleni do końca 1947 r. Do tego czasu zakończona też została główna akcja osiedleńcza. Utworzono komórki partii: PPR, PPS (najsilniejsza), SL, PSL (do której przystąpili zwłaszcza osadnicy wojskowi). 22 IV 1946 w Gaworzycach odbył się zjazd zdemobilizowanych żołnierzy (wzięło ich udział aż 728). Powołano tu wówczas do życia Stowarzyszenie Zdemobilizowanych Żołnierzy. Osadnicy wojskowi, których osiadło w gminie ponad 200 rodzin, nadawali w dużym stopniu ton życiu gminy. W dniu 10 X 1946 utworzona została Gminna Rada Narodowa. Wybrano 31 radnych (najwięcej w powiecie głogowskim). W tym samym czasie założono Gminną Spółdzielnię „Samopomoc Chłopska”. Powstały gminne organizacje ZWM i „Wici”. Szkoła Podstawowa miała siedzibę w przedwojennym budynku szkolnym (przejściowo, od końca lat 40. do 1952 r. - w pałacu; w 1957 r. oddano do użytku dodatkowy obiekt, nazywany potocznie „Belwederek”). Od 1948 r. przy szkole istniała biblioteka. W 1951 r. utworzona została Kasa Spółdzielcza.

==Gaworzyce w PRL==
Gmina (od 1 I 1955 – gromada) po okresie przynależności do woj. wrocławskiego, od 1950 r. znajdowała się w woj. zielonogórskim. Z biegiem lat Gaworzyce stały się ponownie ludną i dobrze zagospodarowaną wsią. W pamiętniku z lat 60. mieszkaniec Gaworzyc chwali sobie, że we wsi znajdują się Ośrodek Zdrowia (utworzony w 1955 r.), Wiejski Dom Kultury, kino, biblioteka, filia POM, GS, sklepy. Występowała jednak ucieczka młodzieży ze wsi do przemysłu - głównie miedziowego.
W dniu 1 I 1973 ponownie utworzona została gmina Gaworzyce. W kronice gminy odnotowano, że działały tu wówczas: komitety gminne PZPR i ZSL, ZBOWiD, ZSMW, OSP. Koło Gospodyń Wiejskich, ORMO, Komisja Sanitarno-Porządkowa. W następnych latach kronika donosiła najczęściej o czynach społecznych i z rozmachem obchodzonych świętach państwowych. W latach 1973-1982 miał miejsce generalny remont kościoła Matki Bożej Różańcowej (był on, po konsekracji w 1958 r., głównym kościołem parafii). Wydarzeniem było uroczysta poświęcenie 15 VIII 1982 nowego wystroju i konsekracja kościoła przez biskupa Wilhelma Plutę.

Kolejna reforma administracji spowodowała w 1975 r. włączenie gminy do województwa legnickiego. 10 VI 1976 przekazano do użytku wodociągi. Potrzeby kulturalne zaspokajały Dom Kultury i biblioteka. Gaworzyce miały także swoje kino „Gwiazda” (do końca tamtej dekady). W latach 70. atrakcją dla mieszkańców był basen kąpielowy wybudowany obok pałacu W połowie lat 80. powstał zespół ludowy „Gaworzanki”. Prowadzono wówczas remont pałacu, do którego miały się przenieść przybytki kultury. Został on jednak przerwany w 1990 roku.
Wraz ze zmianą ustroju w Polsce, lata 1989-1990 zapoczątkowały we wsi i gminie głębokie zmiany (np. Gminna Spółdzielnia, która na początku 1990 r. posiadała 1150 członków, w następnych latach stopniowo podupadała i została w listopadzie 2002 r. zlikwidowana). Jednym z symbolicznych gestów była uchwała rady gminy z końca 1990 r., o nadaniu Gminie Gaworzyce herbu.

==Współczesność==
Gaworzyce liczą 1607 mieszkańców (30 XI 2008). Wieś jest ośrodkiem gminy o pow. 77 km kw., posiadającej 13 sołectw i 3912 mieszkańców (30 XI 2008). Spełnia liczne funkcje: usługowe, rolnicze i przemysłowe. Handel i usługi skupione są w centrum miejscowości, tereny przemysłowe zlokalizowane są w pobliżu stacji kolejowej.
Gaworzyce chlubią się nowoczesnym kompleksem szkolnym. (Szkoła Podstawowa im. Kornela Makuszyńskiego, Gimnazjum Publiczne). Obwód szkolny obu placówek obejmuje 14 miejscowości. Obiekt oddany został do użytku w latach 1998-2000, wraz ze wspólną salą gimnastyczną oraz zespołem boisk zewnętrznych, następnie rozbudowanych. Ponadto w Gimnazjum Publicznym mieści się Gminna Biblioteka Publiczna.
Kulturą w gminie zajmuje się Dom Kultury „Jowisz”. W Gaworzycach działa kilka stowarzyszeń, gminny klub sportowy „Gaworzyce”, parafialny zespół „Caritas”. Od 2008 r. staraniem samorządu gminnego prowadzony jest remont pałacu. Po remoncie mają w nim znaleźć miejsce Urząd Gminy i gminne instytucje kulturalne.

==Znane osoby z Gaworzyc==
'''Johann Gründler''', ur. w 1777 r. we Wrocławiu, w latach 1801-1807 był rektorem szkoły ewangelickiej w Głogowie, a następnie pastorem w Gaworzycach. Był utalentowanym pisarzem. Podobnie też jego żona Charlotte Gründler - poetka i autorka powieści. Niektóre z ich utworów powstały w Gaworzycach. 
'''Paul Nerrlich''', ur. w 1844 r. w Gaworzycach, był historykiem literatury, filozofem i pisarzem. Jego główne dzieła historycznoliterackie dotyczyły życia i twórczości pisarza Jeana Paula. 
'''Georg von Tschammer und Quaritz''' (1869-1918 ) był landratem w Lubinie, następnie prezydentem Rejencji Wrocławskiej, a w latach 1916-1918 pełnił w Strassburgu funkcję sekretarza stanu w ministerstwie Rzeszy dla Alzacji-Lotaryngii.


'''Źródła:''' 
Informacje Urzędu Gminy Gaworzyce; 
wywiady z mieszkańcami Gaworzyc; 
relacje przedwojennych mieszkańców Gaworzyc; 
www.gimgaworzyce.prv.pl 

'''Literatura do okresu do 1945 r.:''' 
J. Blaschke, ''Geschichte der Stadt Glogau und des Glogauer Landes'', Glogau 1913; 
K. Demidziuk, ''Archiwalia do archeologii dawnego obszaru Kreis Glogau'', Głogów 2000; 
M. Kapłon, ''Głogów i księstwo głogowskie w okresie średniowiecza. Genealogia Piastów głogowskich'', Głogów 2003; 
J. Kuczer, ''Szlachta w życiu społeczno-gospodarczym księstwa głogowskiego w epoce habsburskiej 1526-1740, Zielona Góra 2007''; 
S. Rospond, ''Słownik etymologiczny miast i gmin PRL'', Wrocław-Warszawa-Kraków 1984. 

'''Literatura do okresu od 1945 r.:''' 
J. Chutkowski, ''Głogów w latach 1945-1950'' (praca doktorska), Wrocław 1979;
H. Dominiczak, ''Wróciliśmy na Ziemię Lubuską'', Warszawa 2004; 
''Mój dom nad Odrą. Ze wspomnień głogowian'', Zielona Góra 1973; 
W. Nawrocki, ''Zmiany administracyjne powiatu głogowskiego w Polsce Ludowej'' [maszynopis], 1968; 
A. Ogrodowczyk, ''Nad Odrą i Bałtykiem: osadnictwo wojskowe na zachodnich i północnych Ziemiach Polski po drugiej wojnie światowej'', 1979; 
H. Szczegóła, ''Początki władzy ludowej w powiecie głogowskim'' [w:] Głogów, „Zeszyty Muzealne LTK” 6, Zielona Góra 1969; 
Tygodnik „Konkrety” z 5 I 1990. 


'''Antoni Bok''' [EZG z. 70, 2009 – '''''Gaworzyce (1), (2)''''']