Dolny Śląsk - dziedzictwo przeszłości utrwalone w zabytkach

Niederschlesien - die Erbschaft der Vergangenheit in Denkmälern verewigt

Lower Silesia - inheritance of the past in remains


 

Lubów - powiat górowski

vor 1945 Lübchen - Kreis Guhrau

 

Wraz ze zniszczeniem pałacu odeszła w zapomnienie długa historia miejscowości będąca w swych dziejach własnością rodów: von Dyhern i von Sack - połowa XVIII wieku, von Schweinitz 1776 - 1787, von Stoessel - 1789, von Lieres - I połowa XIX wieku, Grafen von Stillfried und Alcantara - 1857, von Jagow - 1874, Otto von Jagow  Rittmeister a.D. - 1894, Grafen von Francken-Sierstorpff - 1898, Freiherren von Humboldt-Dachroeden, Krupp von Bohlen und Halbach - 1930 a ostatni sprzed 1945 roku to Henryk Fricke.

               

       

Relikty pałacu w Lubowie.

           

Zabudowa gospodarcza majątku - rok 2005 i 2008 na dole.

       

       

Wrzesień 2012 rok.

Wrzesień 2014 rok. Spalony dach jednego z budynków gospodarczych.


               

Stawy w Lubowie.


           

Ulegający powolnej dewastacji Ośrodek Rehabilitacyjno - Wypoczynkowy w Lubowie.


   

Kaplica mszalna p.w. św. Jana Chrzciciela oraz dawny sklep (dom towarowy - Warenhaus Fritz Hanke).


Fragment bajki dla dzieci napisanej przez Clementine Gräfin von Sierstorpff z Lubowa:

Jakob war ein Dohlenkind, klug wie alle Dohlen sind,
Es war bucklig zwar und lahm, aber freundlich sehr und zahm.
In dem ersten Lebensjahr ernstlich war er in Gefahr;
Ein Zufall aus dem warmen Nest den armen Vogel fallen läßt,
Und eine Frau mit gutem Herzen denselben fand in seinen Schmerzen.
Mit einem Bein, das ganz zerschlagen, wird er von hier ins Haus getragen,
Das Bein verbunden und gepflegt, er selbst gehätschelt und gehegt.
Das Schlimme war zwar immer noch, daß lahm und bucklig blieb er doch;
Doch zahm kam er zu jedermann, es nahm sich seiner mancher an,...
Jakob ist alles andere als lieb und brav und bereitet den Leuten allerlei Schabernäcke. Ein humorvolles Buch, welches zum Schmunzeln einlädt.


Z KSIĄŻKI ADRESOWEJ
ŚLĄSKICH MAJĄTKÓW ZIEMSKICH – rok 1937

Opracowanie: Zofia Hanulak i Elżbieta Maćkowska

LUBÓW
Dobra szlacheckie z folwarkiem Chorągwicami.
Właściciel: Henryk Fricke, rolnik.
Powierzchnia: 330 ha; 270 ornej, 25 łąk, 10 pastwisk, 25 lasu, 9,5 wody, 2 ogrodu, 2,25 parku, 8,75 podwórza itd.
Dochód: 5200 marek.
Gorzelnia (82500) litrów, udział w cukrowni Głogów w Żarkowie.
Czarne bydło wschodniofryzyjskie, niemiecka świnia szlachetna, reńsko-belgijskie konie.
Uprawa buraków, kartofli, pszenicy i jęczmienia browarnianego.

Majątek leśny LUBÓW - CHORĄGWICE z zamkiem i z folwarkiem BARŁOGI.
Właściciel: Spółka Górnicza im. Konstantyna Wielkiego w Bochum od 1927 roku. Powierzchnia: 1528,07 ha; 94 ornej, 27 łąk, 3 wody, 1404,07 lasów.
Dochód: 4297marek.

Kwartalnik Górowski 1/2003


 

Archiwalne widokówki i zdjęcia

Historische Ansichtskarten und Fotos

Friedrich Bernhard Werner - Ilustrowana Topografia Śląska z lat 1744-1768. Skan udostępnił autor strony: http://www.dokumentyslaska.pl/

                       

                       

                       

   


   

Miejsce po torowisku zlikwidowanej linii kolejowej oraz w oddali zaadaptowany i gruntownie przerobiony budynek dawnego dworca kolejowego.

Linia kolejowa Leszno – Góra – Krzelów

Historia

Dolnośląska powiatowa Góra uzyskała w 1885 roku pierwsze połączenie kolejowe z Bojanowem w Prowincji Poznańskiej. Trasa ta została w 1906 roku poprowadzona dalej do Głogowa. Zabrakło jednakże połączenia północ – południe, pomiędzy węzłami kolejowymi w Lesznie i Legnicy. Dlatego też 11 czerwca 1914 roku z udziałem Państwa Pruskiego, Prowincji Poznańskiej, powiatów: leszczyńskiego, górowskiego, ścinawskiego oraz miast: Góra, Ścinawa i Chobienia, wraz z mnóstwem zainteresowanych osób, a także, z należącym do Lenz & Co, Kolejowym Towarzystwem Budowlanym, założono Leszczyńsko – Górowsko – Ścinawską Kolej Małą Towarzystwo Akcyjne z siedzibą w Górze.

Ze względu na wybuch I wojny światowej, krótko po założeniu kolejki, trasę otwarto dla ruchu towarowego dopiero 15 września 1916 roku, a dla ruchu pasażerskiego 24 maja 1917 roku. Ruch obsługiwała – tak jak na Kolei Legnicko – Rawickiej – firma Lenz & Co.

17 stycznia 1920 roku Leszno wyzwolono. Mniej więcej od tego momentu około 10 kilometrowa część trasy leżąca na odcinku od Leszna do granicy w okolicach Laskowej nie była używana. Stało się tak z dwóch powodów. Po pierwsze w ramach prowadzonych walk powstańczych, Powstańcy Wielkopolscy wysadzili most na rzece Kopanicy (Rów Polski) w okolicach Henrykowa. Drugi powodem jest powstanie wkrótce granicy, między polską Laskową, a niemiecką wówczas Chróściną (1920r.). Do roku 1922 linia została na tym odcinku rozebrana, na co wskazują nigdy nie wznowione kursy do Leszna, nawet podczas niemieckiej okupacji w czasie II wojny światowej. Dziś spacerując wzdłuż torów linii Poznań – Wrocław widać jeszcze starotorze, ciągnące się do ogródków działkowych za Zaborowem.

Od 1920r. pociągi w kierunku Góry zaczynały bieg we Wrociszowie-Chróścinie. Nazwę Towarzystwa zmieniono 25 marca 1939 roku na Górowską Kolej Małą Towarzystwo Akcyjne.

Trasą Góra – Krzelów (Ścinawa, bo tam dojeżdżała większość pociągów) w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, jeżdżono pięć razy dziennie, w niedziele mniej; pomijając to jeździło kilka pociągów na linii Rawicz – Legnica przez Ścinawę, dzięki czemu podróżni, z tego punktu kolejowego (Ścinawy), mogli bez dalszych przesiadek podróżować główną linią Wrocław – Głogów, a także kontynuować podróż w kierunku Legnicy. W czasie II wojny światowej linia obsadzona była już tylko przez 3 – 4 pociągi dziennie. Znaczące zmniejszenie obsługi ruchu przypadło na odcinek od Góry do granicznego Wrociszowa-Chróściny.

Towarzystwo w 1928 roku składało się z 4 parowozów serii T3 (polskie oznaczenie TKh1); 1 wagonu motorowego, 5 wagonów osobowych, 2 wagonów bagażowych; w 1939 roku były to 3 lokomotywy, 2 wagony silnikowe, 7 wagonów osobowych, 2 bagażowe i 32 towarowe. Linia nosiła nazwę „małej”, bowiem jej parametry odbiegały od ówcześnie przyjętych standardów (promienie łuków, nacisk osiowy, wielkość wzniesień), a nie jak podają niektóre źródła, że była linią wąskotorową. Podróż z Leszna do Krzelowa zajmowała według rozkładu z 1917 roku 3 godziny. Średnia prędkość pociągu wynosiła zatem 20km/h.

Trasa

Pierwotnie licząca nieomal 60 km długości, normalnotorowa (1435mm) linia rozpoczynała się na Małym Dworcu w powiatowym Lesznie, należącym do ówczesnej Prowincji Poznańskiej i wiodła w kierunku południowym, równolegle do torów linii Poznań – Wrocław, rozdzielając się w obecnej dzielnicy Leszna, Zaborowie. Dalej przez granicę prowincji na Dolny Śląsk, krzyżując się w Sławęcicach z państwową linią Bojanowo – Odrzycko. Stąd, aż do Góry, tory podążały równolegle do siebie, mając osobne dworce w Sławęcicach i Górze. Za Górą linia kierowała się w kierunku Odry i biegła kilka kilometrów wzdłuż niej; potem osiągała w Krzelowie linię Kolei Legnicko-Rawickiej, która prowadziła przez Ścinawę do Legnicy.

Linia ta na odcinku Leszno – Krzelów nie przekraczała Odry, działo się to dopiero przed samą Ścinawą, a więc już za Krzelowem. Najbliżej rzeki linia znajdowała się w okolicach Luboszyc i Chobieni. Jednakże w tej drugiej sytuacja była bardziej skomplikowana, bowiem dworzec znajdował się tam po wschodniej stronie rzeki, a miasto po zachodniej.

 

• 0,0 Lissa Kleinbahnhof – Leszno Dworzec Mały

• 2,8 Lissa Saboren – Leszno Zaborowo

• 7,6 Heinrichshof – Henrykowo

• --- Staatsgrenze ab 1920 – granica państwa od 1920, okolice Laskowej

• 13,1 Heinzendorf-Kraschen – Wrociszów-Chróścina /Witoszyce/

• 16,5 Gleinig – Glinka

• 19,0 Schlabitz Kleinbahnhof – Sławęcice Dworzec Mały

• 22,0 Guhrau Kleinbahnhof – Góra Dworzec Mały

• 24,7 Alt-Guhrau – Stara Góra

• 27,1 Neuguth – Rogów Górowski

• 29,7 Groß Osten – Osetno

• 33,4 Oderbeltsch (1939: Waldvorwerk) – Bełcz Wielki (1939: Masełkowice)

• 35,2 Herrnlauersitz - Luboszyce

• 38,1 Irrsingen – Irządze

• 41,4 Lübchen – Lubów

• 43,9 Köben (Fähre über die Oder) – Chobienia

• 46,7 Neuheidau – Bieliszów

• 49,7 Nieder Gimmel – Jemielno Górowskie

• 51,8 Neuvorwerk (Nur Güterverkehr) – Borki (tylko ruch towarowy)

• 53,4 Rayschen – Rajczyn

• 54,9 Krischütz – Gryżyce

• 58,7 Wischütz – Wyszęcice

• 59,8 Krehlau LRE – Krzelów Kolej Rawicko-Legnicka

• + 8,0 Ścinawa

 

Autor: Witold Porankiewicz 

Opracowane na podstawie: 

Siegfried Bufe: Eisenbahnen in Schlesien. Egglham 1989.

http://dirk.steindorf-sabath.eu/kr-eisen-lissa-guhrau.html


Sammlung Duncker

LIEBCHEN
PROVINZ SCHLESIEN - REGIERÜNGS - BEZIRK BRESLAU - KREIS GUHRAU


Luebchen liegt in der Oder-Niederung, etwa 1000 Schritte von dem Flusse entfernt, auf dem rechten Ufer desselben, dicht an einem kleinen See, umgeben auf einer Seite von fruchtbaren Feldern und Wiesen, auf der anderen Seite von Kiefernwald. Das Gutsterrain enthält etwa 7500 Morgen, wovon 1600 Morgen Aecker und Wiesen und 5600 Morgen Wald ist. 1637 wurde es in der von Dyhern'sehen Familie vererbt, 1671 von dieser an Freiherrn von Sack verkauft, von dem es 1776 nebst Alt-Raudten an Hans Ludwig von Schweinitz auf Klein-Krichen vererbt wurde. Hans Heinrich Julius von Schweinitz verkaufte es am 8. Juni 1789 an Herrn von Stoessel auf Drogelwitz, der es am 18. Juni 1792 an Otto Wilhelm Carl Ernst von Lieres auf Tschirnitz weiter verkaufte. Von dessen Erben erstand es 1845 der wirkliche Geheime Rath und Königliche Ober-Ceremonienmeister Graf von Stillfried-Alcantara. 1874 kaufte es Herr von Jagow. Die Ortschaft hat mit den zugehörigen Orten Corangelwitz und Pechofen 800 Einwohner.


Śląsk - Dolny Śląsk - Schlesien - Niederschlesien - Silesia - Zabytki Dolnego Śląska

Będę wdzięczny za wszelkie informacje o historii miejscowości, ciekawych miejscach oraz za skany archiwalnych widokówek lub zdjęć.

Wenn Sie weitere Bilder oder Ortsbeschreibungen zu dem oben gezeigten Ort haben sollten, wäre ich Ihnen über eine Kopie oder einen Scan sehr dankbar.

Tomasz  Mietlicki    e-mail  -  itkkm@o2.pl