Dąbrowa Środkowa - powiat lubiński

vor 1945 Mittel Dammer - Kreis Wohlau

Pozostałość pomnika upamiętniającego poległych żołnierzy na frontach i wojny światowej.

Szkoła oraz pozostałość dawnego majątku.

Dom w miejscowości.

Dąbrowa Środkowa (Mittel Dammer) - wieś w powiecie lubińskim na Dolnym Śląsku, (dawniej w Kreis Wohlau - Niederschlesien). 

Mała wioska, w której przeważał obszar dworski z dobrami rycerskimi. W roku 1765 było tu 8 wolnych gospodarstw (pełnołanowych) i 8 gospodarstw zagrodniczych, było 4 rzemieślników. W roku 1845 łącznie z Dąbrową Dolną było 312 mieszkańców (31 katolików), mieszkających w 49 domach (2 domy z folwarków). W każdej wiosce był 1 folwark. W Dąbrowie Środkowej był 1 szkoła ewangelicka z nauczycielem. W roku 1865 było tu już tylko 18 gospodarstw zagrodniczych. Było 122 mieszkańców i nadal 1 szkoła ewangelicka. Tutejsi ewangelicy mieli swój zbór w Ścinawie, gdzie tam też był kościół dla katolików. W tym czasie do dworu, oprócz palarni i cegielni, należał 1 młyn wodny i 1 młyn wiatrowy. Tu także w XIX wieku przeważała hodowla owiec w liczbie ponad 400 sztuk. Poza tym było 12 koni, 19 krów i 6 świń. Do obszaru dworskiego należało 290 ha gruntu (139 rola, 25 łąki, 5 pastwiska, 113 las, 8 zabudowa). Pod koniec XIX wieku pracowała nowoczesna palarnia spirytusu, o napędzie parowym. W początku następnego wieku przeważała już hodowla świń. 

Dziedzice dóbr rycerskich: rodzina von Littwitz, hrabia von Smettow, hrabia von Wechmar, baron von Nostitz (ok.1765), hrabia von Richardii, hrabia Carl Friedrich von Wehner, następnie najstarszy wnuk poprzedniego - hrabia Carl Friedrich Emil von Posadowsky-Wehner (1785), emerytowany kapitan Ernest Theodor Dantzer (1870), Iwan von Unruh (1891), kapitan artylerii Georg Leipekt (1919), Richard Lanke (1912), Hans Leisewitz (1917), Heinrich Riedel (1921), Wilhelm Dlugos (1925-1945).

Autor tekstu - Grzegorz Bolesław Marek.

Fragment starej mapy.