Dolny Śląsk - dziedzictwo przeszłości utrwalone w zabytkach
Niederschlesien - die Erbschaft der Vergangenheit in Denkmälern verewigt
Lower Silesia - inheritance of the past in remains
Górzyn - powiat lubiński
vor 1945 Guhren - Kreis Wohlau
Pierwsza wzmianka o istnieniu miejscowości pochodzi z 1267 roku, kiedy to właścicielem majątku był Otto von Dohna. Pałac w Górzynie (w miejscu wcześniejszego założenia) był później rezydencją Jesco von Gorin, rodu von Thadder, von Salisch, von Hasslinger, Johanna Georga von Seidlitza, w 1639 roku właściciela Górzyna, oraz zamku i dóbr w Chobieni. W 1845 roku majątek jest w rekach Grafa von Krockow, od 1886 roku w rekach rodziny von Hederich w 1895 wzmiankowana Berthy von Hederich z domu Teichmann - Guhren. W 1933 roku notowany jest właściciel pałacu i majątku dr. Heine Wechmar. Od 1934 roku całość założenia jest w posiadaniu Niemieckiego Banku Przesiedleńczego - Deutsche Aussiedlungbank z Berlina pod nadzorem od 1936 roku Ericha Prasse.
Wejście do pałacu oraz herb rodziny von Hederich.
Lato 2008 - opuszczony pałac ulega dewastacji. To tylko zdegenerowany polski system ochrony zabytków i nie tylko (za którym stoją konkretni ludzie) doprowadza do takich sytuacji. Czas zacząć nazywać to po imieniu a ludzi po nazwisku.
Herby rodziny von Wechmar oraz von Witzleben we wnętrzu pałacu.
Park w pobliżu pałacu.
Jeden z domów wchodzący w skład dawnego majątku.
Pozostałość cmentarza ewangelickiego w Górzynie.
Ruiny kościoła pw. św. Michała
Miejscowy kościół wzniesiono prawdopodobnie w XV wieku
z cegły i kamienia polnego na planie prostokąta z wydłużonym, prosto zamkniętym
prezbiterium. Jest to budowla jednonawowa, orientowana z czworoboczną wieżą od
zachodu, która w górnej części (od poziomu kalenicy nieistniejącego dachu)
przechodzi w oktagon (ośmiobok) zwieńczony ośmiobocznym hełmem ostrosłupowym.
Cała świątynia jest wzmocniona licznymi przyporami. Otwory okienne są o wykroju
pełnym lub ostrołukowe – obecnie przemurowane. Północny portal wejściowy jest
także o wykroju ostrołukowym. Przed zniszczeniem świątynia była tynkowana, a
dwupołaciowe dachy nawy głównej
oraz prezbiterium kryte były dachówką ceramiczną. We wnętrzu prezbiterium
zachowały się fragmenty dwóch renesansowych płyt nagrobnych oraz półkolista
arkada w ścianie północnej.
Około połowy XVI w. świątynię przejęli protestanci, ale już
w 1654 roku powróciła w ręce katolików pełniąc do roku 1679 funkcję kościoła
parafialnego. Następnie, aż do lat czterdziestych XX wieku była kościołem
filialnym parafii katolickiej w Chobieni. W 1945 roku kościół został podpalony
przez rosyjskich żołnierzy i od tamtej pory pozostaje jako trwała ruina, wieża
znajduje się w stanie dobrym.
Tekst umieszczony za zgodą autora z publikacji - Świątynie powiatu lubińskiego. Henryk Rusewicz, Lubin 2006
Wenn Sie weitere Bilder oder Ortsbeschreibungen zu dem oben gezeigten Ort haben sollten, wäre ich Ihnen über eine Kopie oder einen Scan sehr dankbar.
Tomasz Mietlicki e-mail - itkkm@o2.pl