Osowa Sień - powiat wschowski

vor 1945 Röhrsdorf - Kreis Fraustadt

Osowa Sień była już wymieniona w 1325 roku pod nazwą Rudegeri Villa. Współczesna nazwa miejscowości pochodzi od właścicieli ziemskich – rodu Ossowskich herbu Dołęga, których to część tej miejscowości stanowiła własność przez kilka stuleci. Oficjalny był kiedyś podział tej miejscowości na Osową Sień Górną, Środkową i Dolną, powodowany istnieniem trzech niezależnych majątków ziemskich. Pogranicze śląsko – wielkopolskie zamieszkiwała ludność pochodzenia polskiego i niemieckiego, stąd wiejskie majątki były zarówno w rękach polskiej, jak i niemieckiej arystokracji. Około 1 km w kierunku północnym od miejscowości, przebiegała w 1939 roku granica miedzy III Rzeszą Niemiecką a Polską. Do dziś pozostał zaadoptowany na mieszkania budynek strażnicy granicznej.

W Osowej Sieni znajduje się gotycki kościół, zbudowany w XIV wieku p.w. św. Fabiana i Sebastiana. Powstał z nieociosanego kamienia polnego z niewielkimi fragmentami ceglanymi i pierwotnie był p.w. św. Mikołaja. Jego konsekracji dokonał 20.01.1700 roku biskup poznański Hieronim Wierzbicki. Nastąpiło to po wielu latach użytkowania go przez ewangelików (1568 – 1700), na które to wyznanie przeszli Ossowscy za panowania króla Zygmunta II Augusta. Interesujące wyposażenie, liczne płyty nagrobne przedstawicieli rodu Ossowskich i Żychlińskich, a w prezbiterium podnoszony obraz św. Fabiana i Sebastiana, za którym znajduje się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Wnętrze świątyni oraz wejście do zakrystii.

Płyty nagrobne we wnętrzu kościoła oraz groby na zewnątrz.

Obok kościoła znajduje się klasycystyczny dwór z pocz. XIX wieku. Przy dworze oficyna oraz rozległy park krajobrazowy z kanałem wodnym i sztuczną wyspą, romantycznymi ruinami oraz bogatym, różnorodnym drzewostanem. Całe założenie stanowi jednak własność prywatną.

Inny dwór we wschodniej części Osowej Sieni.

Najokazalszy jest jednak pałac w Osowej Sieni Górnej. Eklektyczny, z cechami zamku myśliwskiego. Do 1919 roku stanowił własność rodu von Seher – Thoss, później był w posiadaniu Lothara von Brandenstein. Żona Lothara to Ruth von Ostau ur. 5 marca 1899 roku. Zmarła 5 marca 1966 roku w Berlinie. Napisała kilkanaście książek m.in. w 1934 roku wydano jej powieściową wersję Małej wschowskiej kroniki zarazy Samuela Friedricha Lauterbacha - "Wschowski taniec śmierci"

15 sierpnia 1925 roku w Osowej Sieni Górnej ( Ober Röhrsdorf ), urodziła się Jolanthe von Brandenstein, córka barona Lothara von Brandenstein i Ruth von Ostau. Przyjmując jako literacki pseudonim nazwisko swoich przodków Leonie Ossowski ( właściwe to Jolanthe Kurz–Sołowiej ) w 1967 roku zadebiutowała powieścią „Wer fürchtet sich vorm schwarzen Mann“ a w 1987 roku wydała „Wolfsbeeren“ (Wilcze jagody). Ta przetłumaczona na język polski powieść należy do śląskiej trylogii autorki, cyklu prac o życiu na polsko-niemieckim pograniczu. „Wilcze jagody” to powieść o codziennym życiu w pałacu, przesiąknięta klimatem tamtych czasów.  

Fragmenty powieści „Wilcze jagody”: 

„Pałac, niczym zamczysko jakie, rozsiadł się pośrodku długiej, liczącej tysiąc dusz wsi i stąd sprawiał wrażenie nie tylko napuszonego i przeładowanego, jak chciał tego styl z przełomu wieku, ale potężnej budowli, która była nie do zdobycia”. 

„Pewnego dnia poszłyśmy na spacer po parku, szłyśmy obok wielkiego platana, którego listowie zaczęło się już przebarwiać i kierowałyśmy się ku wiązom. Chodziłyśmy wciąż w kółko, wydeptując żwirowe alejki – po których nikt prócz nas zapewne nie chodził – wokół dużego gazonu z klombem róż pośrodku, kwitnących do późnej jesieni. Dochodząc znów do platana, spoglądałyśmy na pałac, który z tego miejsca wyglądał szczególnie okazale. Pięknie prezentowały się też kamienne schody, biegnące z obydwu stron werandy”.

Pałac w Osowej Sieni Górnej na archiwalnych zdjęciach z zewnątrz oraz jego wyposażenie wnętrza a także bawiący się goście. Fotografie wykonano około 1936 roku.

Zniszczony ewangelicki cmentarz oraz stary trakt do Wschowy.

Inna z ciekawostek

13 lutego 1706 roku na polach między Osową Sienią, a oddaloną o 3 km Dębową Łęką doszło do jednego z największych i najkrwawszych starć wojny północnej (1700 - 1721), która przez kilka lat toczyła się na terytorium Rzeczypospolitej. Dwie potężne armie, sasko-rosyjska licząca 18 000 żołnierzy, dowodzona przez generała Johanna Matthiasa von der Schulenburga i szwedzka w liczbie około 13 000 żołnierzy, dowodzona przez generała Karola Gustawa Renskjolda, starły się w boju. Zwycięstwo odniesione przez Renskjolda zaliczane jest do największych w dziejach szwedzkiego oręża. Na kilka lat zmieniło także sytuację polityczną w Europie. August II Sas zmuszony został do abdykacji i zrzeczenia się polskiej korony, a ponadto do zerwania sojuszu z carem Piotrem I.

Pomnik byka Ilona w drodze do Wschowy a wcześniej (przed 1945 rokiem) kolumna Bismarcka wzniesiona w 1905 roku i zburzona w latach powojennych.