Julius Blaschke

urodził się 21 marca 1866 r. w Kostomłotach (Kostenblut) koło Środy Śląskiej. Pomiędzy 1880 a 1886 r. studiował na Katolickim Seminarium Nauczycielskim we Wrocławiu, tam uczęszczał również do Akademickiego Instytutu Muzyki Kościelnej. Swoją pierwszą posadę nauczycielską objął w katolickiej szkole w Poniatowie koło Wałbrzycha (klasa, którą się opiekował liczyła 80 uczniów). Następnie pracował w szkole w Trzcinicy Wielkiej koło Wołowa. W 1888 r. zdał też drugi egzamin nauczycielski.
1 stycznia 1890 r. J. Blaschke został zatrudniony w Szkole Ludowej (Volksschule) przy Gryphiusstr. (dziś ul. Karola Miarki) w Głogowie z równoczesnym angażowaniem na stanowisku organisty przy kościele parafialnym. Przepracował tu 32 lata aż do swojej śmierci. Od 1900 do 1909 r. był nauczycielem rysunków w głogowskim gimnazjum humanistycznym.
J. Blaschke w maju 1900 r. poślubił Annę Henke pochodzącą ze Wschowy. Ich małżeństwo doczekało się pięciorga dzieci - syn Franz oraz cztery córki: Anna, Hedwiga, Antonia i Angela.
Ten głogowski nauczyciel okazał się niezmordowanym badaczem dziejów miasta i regionu. Spod jego pióra wyszło wiele artykułów oraz większych publikacji przybliżających przeszłość Głogowa. Poza pracami historycznymi Blaschke pisał również utwory muzyczne, które uważał za swoją działalność uboczną. W 1906 r. ukazała się książka jego autorstwa "Die Belagerung Glogaus im Jahre 1806" (Oblężenie Głogowa w 1806 r.) opisująca oblężenie i zdobycie miasta przez wojska napoleońskie - publikację wydano w stulecie tamtych wydarzeń. Szczyt badawczej pracy Blaschkego stanowi jego dzieło "Geschichte der Stadt Glogau und des Glogauer Landes" (Historia miasta Głogowa i ziemi głogowskiej). Był to wynik dziesięcioletniej pracy ukończonej w grudniu 1912 r. We wstępie do książki autor wyliczył jak rozległy materiał źródłowy wykorzystał do napisania książki. Był to między innymi komplet głogowskiej prasy lokalnej z okresu powyżej 100 lat. Ponad to: 144 tomów "Schlesische Provinzial-Blätter" (Ślaski Dziennik Prowincjonalny) 45 tomów "Zeitschrift des Vereins für Geschichte Schlesiens" (Czasopismo Związku dla Historii Śląska) oraz 33 Verwaltungsberichte des Magistrats (Sprawozdania Zarządu Magistratu) itd. Książka Blaschkego jest bogato ilustrowaną monografią historyczną miasta i regionu - praktycznie jedyną tego typu publikacją w języku niemieckim wydaną w XX w. Do dziś jest jednym z najcenniejszych źródeł pozyskiwania wiedzy o przeszłości Głogowa i okolic. Bardzo często przedwojenni mieszkańcy Głogowa przy każdej wątpliwości związanej z dalszą i bliższą przeszłością swojego miasta mawiali "Sprawdź to jeszcze w Blaschkem".
23 stycznia 1922 r. podczas mroźnego, zimowego dnia J. Blaschke zaskoczyła śmierć na dziedzińcu szkolnym. Zmarł on na rękach jego, wówczas siedmioletniego, syna Franza. Julius miał wtedy zaledwie 56 lat. 
W kilka lat po jego śmierci władze miejskie Głogowa przemianowały jedną z wychodzących z Rynku ulic - Polnische Straße (ul. Polska) na Blaschkestraße upamiętniając w ten sposób tego zasłużonego głogowskiego historyka. Co prawda w ten sposób na kilkanaście lat wymazano z przestrzeni miejskiej jedną z historycznych nazw i to związanych z Polską. Jednak to drugie miano na swój sposób było równie godne. J. Blaschke w swych pracach starał się maksymalnie zachować historyczną obiektywność - pisząc zarówno o słowiańskich i piastowskich dziejach swojego miasta jak i późniejszym, niemieckim okresie.

Opracował:

Paweł Łachowski

Grono nauczycielskie (J. Blaschke trzeci od lewej w dolnym rzędzie).

Nagrobek J. Blaschkego na cmentarzu przy ul. Legnickiej.