Szkoła realna w Głogowie

Historia budynku "Mechanika"

30 września, minęła 110. rocznica oddania do użytku budynku Szkoły Realnej (Realschule), dziś noszącej nazwę Zespołu Szkół Politechnicznych, zwanej popularnie „mechanikiem”. Był to jeden z pierwszych obiektów, które powstały w naszym mieście po likwidacji obwarowań twierdzy. Zgodnie z koncepcją architektoniczną budynek był elementem zabudowy najbliższego otoczenia powstającego wzdłuż głównego traktu komunikacyjnego, jakim była Hohenzollernstrasse (al. Wolności). Został zbudowany przy ówczesnym placu Konig-Friedrich Platz (plac Jana z Głogowa).

Powołanie do życia szkół realnych w czasach pruskich miało na celu nauczenia uczniów konkretnego zawodu. Budynek architektonicznie nawiązywał do wcześniejszych barokowych obiektów w Głogowie, a wyróżniała go fasada szkoły, która ozdobiona była płaskorzeźbami wybitnych osobistości, jak Szekspir, Darwin czy Molier. Niestety gmach został mocno zniszczony w czasie drugiej wojny. Powodem do jego późniejszej odbudowy była konieczność organizowania w Głogowie szkolnictwa zawodowego, a pierwsze zaczątki edukacji zawodowej miały miejsce już wiosną 1946 r.

Organizatorem „zawodówki” był Leon Drabent, jednak w mieście nie było miejsca do nauki i lekcje kilka razy w tygodniu odbywały się w Brzostowie. Co ciekawe, zapisy do szkoły prowadzone były w biurze budynku przy ul. Jedności Robotniczej (dziś Państwowa Szkoła Muzyczna). Uczniowie pobierali wiedzę teoretyczną w klasach ogólnomechanicznej i wstępnej, natomiast praktyczna nauka zawodu odbywała się w macierzystych zakładach pracy uczniów. Większość z nich stanowili metalowcy i elektrycy. Dla tych, którzy nie mieli ukończonej szkoły podstawowej, organizowano w szkole klasy wstępne bądź równoległą naukę w szkołach dokształcających.

Każdego roku uczniów przybywało i trzeba było pomyśleć o znacznie większym budynku. Wybór padł na ruinę dawnej Szkoły Realnej, której remont rozpoczął się w 1954 r. i trwał dwa lata. Znaczną część prac wykonywali uczniowie w czynach społecznych, będących wówczas swoistymi praktykami. W roku szkolnym 1953/54 oddano do użytku część odbudowanego budynku, w którym urządzono sześć pracowni przedmiotowych, gabinet dyrektora oraz pomieszczenia Zrzeszenia Sportowego ,,Zryw”. Z uwagi na ogrom wykonanej pracy przy odbudowie budynku, prezes Centralnego Urzędu Szkolnictwa Zawodowego, Janusz Zarzycki - wizytujący w marcu 1954 r. szkołę, przyznał placówce milion złotych na dalsze prace remontowe.

Kolejne lata charakteryzowały się dynamicznym rozwojem szkolnictwa zawodowego. To w tym budynku rozpoczynały działalność szkoły: samochodowa, budowlana i rolnicza. Gdyby nie pierwsi organizatorzy oraz późniejsi dyrektorzy i nauczyciele ,,mechanika”, Głogów prawdopodobnie nigdy nie doczekałby się tak urozmaiconej sieci szkół zawodowych.

Po wojnie nad wejściem przez 24 lata widoczna była płaskorzeźba Feliksa Dzierżyńskiego. Jego imieniem została nazwana również szkoła w 1966 r. Koniec tego patronatu nastąpił dopiero po zmianach ustrojowych w 1990 r. Wtedy też zniknęło popiersie „Krwawego Feliksa”, które prawdopodobnie zostało zniszczone podczas demontażu. Obecnie jest to nowocześnie wyposażona placówka oświatowa, która tak jak przed wojną, przygotowuje młodych ludzi do zawodu.                                                                                                                       

FOTO: MAH, Fotopolska, Wehikuł Czasu, GROT, R. Sanojca, K. Zawicki

usemap

Dostosowanie strony internetowej Urzędu Miasta Głogów do potrzeb osób niepełnosprawnych realizowane w ramach projektu dofinansowanego ze środków Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji.

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Polityka prywatności