Kościół z ciekawymi zdobieniami

Wieś położona na Równinie Grębocickiej, ok 15 km na południowy wschód od Głogowa. Miejscowość po raz pierwszy wymieniona została w dokumencie z 1282 r. jako Zamoczono. W innych średniowiecznych źródłach występowała pod nazwami: Zimocino, Wymoczyn, Symoczin, Symsen, Symczen oraz Simptzen. W czasach nowożytnych nazwa została utrwalona w formie Simbsen (do 1945 r.). Po wojnie miejscowość przez pewien czas nosiła nazwę Sęczyn.

W okolicach wsi dokonywano licznych znalezisk archeologicznych, m.in. z neolitu, epoki brązu oraz okresu wpływów rzymskich. Podczas prac wykopaliskowych przeprowadzonych na cmentarzysku kultury łużyckiej w Szymocinie, z odnalezionych 50 grobów wydobyto gliniane naczynia oraz wiele rekwizytów z brązu. W obrębie granic wsi odkryto pozostałości osad neolitycznych, których mieszkańcy zajmowali naziemne, prostokątne chaty. Zlokalizowano także szereg stanowisk datowanych na wczesne średniowieczne. Badania te stanowiły istotny dorobek archeologii polskiej.

Najcenniejszym z zachowanych zabytków Szymocina jest kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, wraz z wyposażeniem, który należy do najciekawszych dzieł sztuki Północnego Dolnego Śląska. Wzmiankowano go już w 1376 r., a obecny wzniesiono ok. 1600 r. wraz z kaplicą, kruchtą i bramą na zrębach budowli gotyckiej z XIV w. Przebudowa miała miejsce w 1717 r., a remonty w latach 1930 i 1957. Elewację kaplicy pokrywają charakterystyczne roślinne motywy. Jest to technika sgraffita ściennego. Polega ona na nakładaniu kolejnych, kolorowych warstw tynku lub gliny, a następnie na zeskrobywaniu fragmentów warstw wierzchnich zanim zaschną. Poprzez odsłanianie wcześniej nałożonych warstw powstaje dwu - lub wielobarwny wzór. Technika znana była już w starożytności, a szczególną popularność zyskała w okresie renesansu, zwłaszcza przy dekorowaniu fasad obiektów włoskiej architektury. W latach 50. zdobiono również tą techniką odbudowywane kamienice Starego Miasta w Warszawie.

We wnętrzu świątyni znajduje się bogate wyposażenie z różnych epok. Ze średniowiecza pochodzi tryptyk św. Rodziny z początku, gotyckie figury oraz dzwon z 1406 r. Sztukę protestancką – renesansową przedstawia potężny zespół ponad 20 nagrobków pochodzących w większości z lat 1545-1637. W 1603 r. powstała także ambona, którą przeniesiono tutaj z kościoła w Grodowcu. Reszta wyposażenia pochodzi z XVIII w., jak np. dwa barokowe ołtarze, malowidła na sklepieniach, a także świecznik obrotowy.

Źródła: glogow.pl, bikestats.eu, dokumentyslaska.pl, M. Górniak, W. Najgebauer