Idealne na wycieczki i spacery

Rezerwaty będące częścią Wzgórz Dalkowskich, które obok Wzgórz Trzebnickich, Twardogórskich i Ostrzeszowskich wchodzą w skład tzw. Wału Trzebnickiego. Długość Wzgórz Dalkowskich wynosi 100 km, a szerokość między 10 a 15 km. Wznoszą się od 100 do ponad 200 m n.p.m, a w wielu miejscach poprzecinane są potokami i rzekami. Do X w. tereny te zamieszkiwało plemię Dziadoszan, po których pozostały liczne grodziska. Pamiątką następnych stuleci jest wiele średniowiecznych budowli, jak gotyckie kościoły. W późniejszych epokach budowano tu dwory i pałace szlacheckie z ozdobnymi założeniami parkowymi (Dalków, Gaworzyce, Jerzmanowa czy Szczepów).

Flora Wzgórz Dalkowskich obejmuje blisko 1020 gatunków (97 objętych jest w Polsce ochroną). 19 gatunków roślin, występujących na terenach Wzgórz wpisanych jest do Polskiej Czerwonej Księgi Roślin, zaś 4 z nich uważane są za krytycznie zagrożone w kraju. Są to: podejźrzon marunowy, szafirek miękkolistny, kotewka orzech wodny i dziurawiec nadobny (występujący w Annabrzeskich Wąwozach).

Annabrzeskie Wąwozy zlokalizowane są w pobliżu wsi Góra św. Anny i Bonów, a obszar chroniony znajduje się na terenie województwa lubuskiego. Różnice wysokości sięgają tu nawet 60 m. Ochroną objęto fragment porośnięty przez buczyny kwaśne czy łęgi jesionowo-wiązowe. W połowie lat 90 na najwyższym wierzchołku zbudowano drewnianą wieżę widokową, z której można było podziwiać panoramę na Bytom Odrzański i Dolinę Środkowej Odry. Prawdopodobnie w 2014 r. wieża została rozebrana. Można tu spotkać m.in. świerki, modrzewie, jesiony, dęby szypułkowe i bezszypułkowe oraz daglezje i buki. Z królestwa zwierząt: dziki, sarny, borsuki czy jelenie, ropuchy, żaby i traszki. Dominującymi ptakami są świstunka, sosnówka, rudzik i zięba bogatka.

Dalkowskie Jary sąsiadują z Annabrzeskimi Wąwozami i należą do województwa dolnośląskiego.  Największym wzniesieniem rezerwatu jest Kowalowa Góra (215 m n. p. m.) Najwyższym szczytem tego obszaru Wzgórz Dalkowskich jest zaś Góra Jana znajdującą się pomiędzy rezerwatami (223 m n. p. m.) Na obszarze „Jarów” występuje pachnica dębowa, która jest objęta ochroną i stanowi relikt lasów pierwotnych. Ponadto występują tu nietoperze podlegające ścisłej ochronie - nocek duży i mopek. W rezerwacie wyodrębniono dwa zespoły buczyn. Na dużym obszarze rosną też lasy jaworowe.

Nieco na południe od granicy obszaru chronionego, w kierunku Gostynia znajdują się na dwa grodziska – zabytki kultury łużyckiej i wczesnośredniowiecznej. W jednym z wąwozów w pobliżu Kowalowej Góry można natrafić na ruiny poniemieckiego obelisku ukrytego pomiędzy buczyną. Na  terenie leśnym znajduje się zniszczony pomnik i grota grobowca rodziny byłych właścicieli rezerwatu.

Źródła: namiedzi.com, turystyka.e-mucha.info, glogow.wroclaw.lasy.gov.pl, mapio.net, swiatkwiatow.pl, fotolowy.wordpress.com, pkwl.parkilodzkie.pl, W. Najgebauer