Co ją wyróżnia?

Osadę założono w XIII w. W dokumencie z 1295 r. wymieniono wieś „Grochowicze” - nazwa ma związek z „grochami”, jak nazywano rośliny motylkowe i strączkowe. Notowane były też formy: Grochewicz, Grochewitcz, Gruchwitz, Grochwitz, Heidegrund, Grochowiska. W 1561 r. właścicielem Grochowic został Fabian von Schönaich. Założył Neu-Grochwitz (Nowe Grochowice) – północną część obecnej wsi. W XIX w., obydwie części zostały połączone. Przez miejscowość wiódł trakt pocztowy z Głogowa do Sulechowa, oraz odnoga traktu pocztowego z Drezna do Warszawy.

Po II wojnie światowej polscy osadnicy przybywali tu głównie z Kresów. „Wieś była ładna, otoczona lasem obfitującym w jagody i grzyby. Zapowiadała lepszą przyszłość” – wspominał jeden z osadników. Minusem były piaszczyste gleby. Na początku brakowało światła, a po zakupy trzeba było chodzić do Kotli. Przez parę lat pracował młyn wiatrowy. W 1948 r. powstała ochotnicza straż pożarna. Po wojnie zaczęła działać grupa teatralna oraz kapela i chór. Kultywowano zwyczaje z rodzinnych stron przesiedleńców. Po odkryciu w latach 1978-80 złóż gazu ziemnego w pobliżu wsi, eksploatację złoża rozpoczęła Kopalnia Gazu Ziemnego KGZ Grochowice.

Miejscowy kościół wybudowano w 1622 r. Po wojnie trzydziestoletniej został odebrany protestantom i przekazany katolikom. W Grochowicach było ich niewielu, a budynek zaczął niszczeć. Po zagarnięciu Śląska przez Prusy kościół został zmodernizowany, a obok postawiono drewnianą dzwonnicę. Po przebudowie w 1789 r. obiekt otrzymał charakterystyczny, kolisty kształt. Wtedy też wybudowano nową wieżę szachulcową z barokowym hełmem. W 1922 r. świątynią przeszła gruntowny remont, a nieco później wieżę w całości wymurowano. Wewnątrz znajdują się oryginalne organy pneumatyczne z początku XX w.

Dziś Grochowice znane są za sprawą „Stachuriady”. Impreza muzyczno-poetycka, której powstanie zainspirował pobyt Edwarda Stachury w Grochowicach. Dom, w którym mieszkał oznaczona jest pamiątkową tablicą. Ciekawostką są również zachowane do dziś, trzy (co najmniej) poniemieckie hydranty, na których widnieją m.in. daty i nazwy ich producentów.

Źródła: kotlactive.pl, gazetawroclawska.pl, glogow.pl, Głogowski Wehikuł Czasu, M. Krukiel, A. Bok, W. Najgebauer