Parafia św. Alberta Chmielowskiego
Niewielka świątynia na skraju fosy
To dawna kaplica „Wspólnoty Chrześcijańskiej”, wybudowana w latach 1909-10. Budynek przetrwał wojnę i w 1945 r. stał się domem sióstr zakonnych. Mieszkali w nim również księża posługujący w odbudowywanym kościele Bożego Ciała. Później pełnił funkcję kaplicy filialnej parafii pw św. Mikołaja. W 2016 r. powstała osobna parafia.
Po lewej stronie schodów wejściowych wmurowana jest tablica informująca o latach budowy kamienicy. Widać na niej ślady pocisków z okresu II wojny światowej. Przed wejściem stoją dwie figury. Z lewej św. Tomasza z Akwinu, z prawej Chrystusa frasobliwego. Pierwsza pierwotnie zdobiła fasadę konwiktu, czyli internatu dla chłopców z 1906 r. (obecnie budynek II Liceum). Druga ma co najmniej 300 lat. Najpierw stała przy nieistniejącym już kościele św. Jerzego (okolice dzisiejszej Mariny). Następnie trafiła do klasztoru Franciszkanów (dziś bulwar nadodrzański), a po 1810 r. znalazła się w kościele św. Mikołaja, skąd po wojnie przeniesiono ją w obecne miejsce.
Adam Chmielowski (1845 – 1916) jako osiemnastoletni student Szkoły Rolniczo-Leśnej brał udział w powstaniu styczniowym. W walkach stracił nogę i trafił do niewoli. Następnie wyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął studia malarskie. Potem kontynuował naukę w Warszawie, Gandawie i Monachium. Po powrocie do kraju tworzył dzieła, w których coraz częściej pojawiała się tematyka religijna.
W kolejnych latach poświęcił się służbie bezdomnym i opuszczonym. Złożył śluby zakonne, przyjmując imię Albert. Aktywizował bezrobotnych, zakładał przytuliska, domy dla sierot, kalek, starców i nieuleczalnie chorych. W 1938 r. pośmiertnie odznaczony Wielką Wstęgą Orderu Polonia Restituta za wybitne zasługi w działalności niepodległościowej i na polu pracy społecznej. Beatyfikacji Chmielowskiego dokonał Jan Paweł II. Relikwie Świętego znajdują się w Sanktuarium Świętego Brata Alberta Ecce Homo w Krakowie.
Źródła: diecezjazg.pl, polska-org.pl






