Kulturę krzewili tu przesiedleni kresowiacy

Jaczów (niem. Friedenshagen, do 1937 r. Jätschau)

Podgłogowska wieś, nad strumykiem Sępolno. Nazwa wywodzi się od imienia założyciela: Jaczko. Pierwsze wzmianki o miejscowości pojawiły się w dokumentach pod koniec XIII w. To właśnie w Jaczowie wojska napoleońskie podpisały w 1814 r. akt kapitulacji załogi oblegającej Głogów. W latach międzywojennych istniała tu m.in. cegielnia, młyn wodny i wiatrowy oraz straż pożarna. Po II wojnie światowej wieś otrzymała nazwę Jaczów. Zaczęli napływać tu polscy osadnicy, głównie z Kresów. To oni w 1945 r. założyli zespół ludowy „Jaczowiacy” funkcjonujący do dziś.

W miejscowości znajduje się kościół św. Apostołów Szymona i Tadeusza Judy. Wzmiankowany był już w 1291 r. Obecna, późnogotycka świątynia wzniesiona została w XVI w. na bazie reliktów wcześniejszej budowli. Na przestrzeni wieków kościół był kilkukrotnie restaurowany. Na zewnątrz wzmocniony jest przyporami. W nawie głównej występuje sklepienie sieciowe, a w prezbiterium krzyżowo-żebrowe.

Wyposażenie wnętrza jest w większości późnobarokowe. Z pierwotnego kościoła romańskiego przetrwała kamienna chrzcielnica, prawdopodobnie z XII w. We wnęce muru cmentarza przykościelnego umieszczono krzyż pokutny z 1604 r., stojący dawniej przy drodze do Jerzmanowej. W pobliżu kościoła stoi figura św. Jana Nepomucena z 1729 r. We wnękach muru ustawiono (1931 r.) drewniane figury patronów kościoła. Wykonał je w 1931 r.

Źródła: polska-org.pl, glogow.pl, zabytek.pl, gckjerzmanowa.pl, J. Chutkowski „Głogów w latach 1945-1950”, A. Bok, W. Najgebauer