W XII w. ważną rolę w życiu społecznym zaczęły odgrywać kobiety.

Następstwem tego był ich napływ do zakonów. Wtedy też św. Klara z Asyżu (ur. 1193), która w wieku 18 lat postanowiła żyć w prostocie, ubóstwie i modlitwie, wstąpiła do zakonu benedyktynek. Z czasem pociągnęła za sobą kolejne kandydatki nazwane później klaryskami. To właśnie one wprowadziły do świątyń kobiecy śpiew.

Do Głogowa trafiły na początku XIV w., a tutejszy klasztor pw. św. Krzyża, założony przez Henryka III został przez niego hojnie uposażony. Zakonowi nadano liczne wsie i posiadłości ziemskie. Klaryski szybko zżyły się z miastem. Gdy Głogów trafił w niemieckie ręce, zakonnice wciąż starały się utrzymać ducha polskości. Świadczy o tym korespondencja z XVII w. pisana piękną i czystą polszczyzną.

W 1615 r. wybuchł w mieście pożar, który mocno uszkodził kościół i klasztor. Ogień strawił cenne archiwum i bibliotekę (Klaryski od najstarszych czasów poświęcały się przepisywaniu ksiąg). Kolejnym ciosem była wojna trzydziestoletnia (1618-48), przez którą zakonnice musiały uciekać do Polski. W 1810 r. klasztor zlikwidowano, a zabudowania przeznaczono dla celów militarnych.

Pierwotny wygląd kościoła św. Krzyża nie jest dokładnie znany. Przez stulecia ulegał wielu przebudowom. W 1642 r. został splądrowany przez Szwedów i zamieniony na zbrojownię. W 1813 r., broniący się w twierdzy Francuzi częściowo rozebrali wieżę kościelną w celu pozyskania drewna na opał. Pod koniec II wojny światowej obiekt zniszczono. W latach 60. jego pozostałości zostały ostatecznie rozebrane. Obecnie na bulwarze nadodrzańskim znajduje się lapidarium upamiętniające świątynię.

Źródła: stareplanymiast.pl, polska-org.pl, glogow.pl, mapy.cz, EZG nr 1 (1993), A. Walkowiak, R. Rokaszewicz, W. Najgebauer