Dzieła miejskiego architekta z początku XX w.

W 1902 r. podjęto decyzję o likwidacji miejskich obwarowań. Przez 273 lata Głogów był miastem - twierdzą, co hamowało jego rozwój. Jednak już nieco wcześniej, na zachód od starówki powstała Dzielnica Wiązów, czyli rejon dzisiejszych ulic: Przemysłowej, Mickiewicza i Elektrycznej. Na wschód – dzielnica Nowe Miasto, z obiektami takimi jak Stara Poczta, szpital (dziś PANS) czy synagoga.

Dla ówczesnych architektów wyzwaniem była rozbudowa miasta w sposób harmonijny i funkcjonalny. Jednym z nich był m.in. Wilhelm Wagner, który w latach 1907-14 pełnił funkcję miejskiego architekta. Wcześniej był autorem gmachów publicznych i prywatnych oraz pomników w kilku miastach z Berlinem na czele. Po latach pracy został uhonorowany Wielką Nagrodą Państwową Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie.

Niestety większość jego głogowskich dzieł nie przetrwała II wojny. Obecnie można przejść "szlakiem Wagnera", oglądając zachowane projekty, lub miejsca gdzie się znajdowały. Największym z nich jest budynek dzisiejszego Zespołu Szkół Politechnicznych przy placu Jana z Głogowa. Wówczas była to szkoła realna dla chłopców. Na przeciwko niej stanął gmach starostwa. Ten budynek jednak nie miał tyle szczęścia i po wojnie został rozebrany. Obecnie w tym miejscu stoi wieżowiec.

Drugim obiektem jest Pawilon Goethego w parku przy ul. Daszyńskiego. Niestety, na tym koniec zachowanych dzieł architekta. Był on autorem takich projektów, jak dom handlowy Scheiera (dzisiejsza ul. Słodowa), znany też Tietz, a później Kaufhof, czy Pomnika Pruskiego 5. Batalionu Saperów w Parku Słowiańskim. Kolejnym był Pomnik Zwycięzcy. Dziś mniej więcej w tym miejscu stoi… budka na parkingu przed hotelem Qubus.

Znany z wielu przedwojennych fotografii jest również zdrój z pomnikiem Fritza Reutera przy Wilhelm Platz (pl. Umińskiego). Kilka lat temu wodopój odtworzono. Mniej znanym, lecz ciekawym projektem była studnia przy ówczesnym gimnazjum katolickim (dziś Szkoła Podstawowa przy Jedności Robotniczej). Przetrwała wojnę, niestety zniszczono ją w latach 70, podczas budowy asfaltowego boiska.

Źródło: Encyklopedia Ziemi Głogowskiej (nr 66/67), fotopolska, polska-org, MAH w Głogowie, K. Zawicki.