Dzieje pamiętnej kamienicy

Wielu mieszkańców Głogowa pamięta apokaliptyczny krajobraz starówki. Resztki budynków, morze cegieł i gruz, który z czasem zniknął. Potem na horyzoncie zostały już tylko nieliczne budowle. Jedynym z takich rodzynków była kamienica przy końcu ul. Długiej. Z czasem jednak i o nią upomniał się los.

Przed wojną budynek stał w ciągu kamienic przy ówczesnej Langestrasse 92. Po wojnie przylegające do kamienicy resztki pozostałych budynków rozebrano, a sam obiekt po remoncie został zasiedlony. Byli mieszkańcy budynku wspominają trudne warunki do życia. Jedna toaleta na całe piętro, czyli trzy mieszkania. Piece na węgiel, który trzeba było wnosić na górę wiadrami, a woda często była zimna. Budynek zamieszkiwali z reguły ludzie ubodzy, nie rzadko z marginesu społecznego. Funkcjonował tam przez jakiś czas także hotel robotniczy.

Z czasem mury zaczynały pękać, tak, że na ostatniej kondygnacji pojawiły się szczeliny od podłogi po sufit, w które można było niemal zmieścić dłoń. Kamienicę rozebrano pod koniec 1993 lub na początku 1994 roku. Wysiedlony kilka lat wcześniej blok dostrzec można jeszcze na zdjęciu z otwarcia lapidarium synagogi w listopadzie 1993 r., ale już na zdjęciach lotniczych z wiosny/lata 1994 r. widać jedynie kupę gruzu.

Skąd wzięła się potoczna nazwa "Pekin"? Niektórzy twierdzą, że do cywilizacji było tam tak daleko jak do Pekinu, a mieszkańcy często bywali „egzotyczni”. Inni uważają, że nazwa wzięła się od żółtej farby na elewacji, kojarzącej się z kolorem skóry mieszkańców Pekinu. Prawdy ciężko dziś dociec… Obecnie w tym miejscu stoi szereg nowych kamienic. „Pekin” znajdował się mniej więcej tu, gdzie dziś mieszczą się budynki pod adresem ul. Długa 104 -104A.

Źródła: stareplanymiast.pl, GFH, herder-institut.de, polska-org, geoportal.gov.pl, Archiwum Państwowe w Zielonej Górze, Państwowy Zakład Geodezji i Kartografii, GFH, P. Łachowski, R. Sanojca, M. Szatkowski, D. Wawerczak, A. Wiśniewski, I. Dominiak, M. Goździewicz, W. Najgebauer