Ciekawe zestawienie

Nazwy polskich miejscowości mają rozmaite pochodzenie oraz formy. Najczęściej jednak kończą się na: ów, owo, ice. Końcówka nazwy (sufiks) pokrywa się wyraźne z usytuowaniem danego miasta czy też wsi na mapie Polski. Najprawdopodobniej ma to związek z różnymi fazami osadnictwa.

Nazwy patronimiczne zakończone na ice, pochodzą z wieku VI-VII naszej ery. Natomiast okolice zagęszczenia takich nazw są terenami zasiedlonymi przed VII wiekiem, kiedy występowały tzw. wspólnoty rodowe. Największe zagęszczenie końcówek ice występuje w Polsce środkowej oraz południowo-zachodniej, zaś najmniejsze w północno-wschodniej i południowo-wschodniej.

Miejscowości z końcówką ów w nazwie pojawiają się głównie w Polsce środkowej i południowej. Wyraźna granica ich zagęszczenia przebiega przez obecne województwa: lubelskie, dolną połowę mazowieckiego, łódzkie, fragment dolnej części wielkopolskiego, dolnośląskie, lubuskie.

Niemal wszystkie miejscowości i miasta, których nazwy kończą się na owo, występują w górnej połowie terytorium Polski. W pozostałej części kraju nazewnictwo tego typu pojawia się bardzo rzadko.

Powyższe kryterium jest tylko jednym z wielu. Nazwy dzielą się głównie na pochodzące od cech miejsca, w którym znajduje się miejscowość lub od ludzi z nią związanych. W każdej z nich można wyodrębnić podkategorie: nazwy służebne (np. Piekary), dzierżawcze, czy wspomniane już patronimiczne. Są również kryteria znaczeniowe i strukturalno-gramatyczne…

Źródła: statmediana.com, codgik.gov.pl, Atlas historii obszaru ziem polskich, W. Najgebauer