Z Glogopedia - Internetowa Encyklopedia Ziemi Głogowskiej

Henryk VII Rumpold

Książę żagański, głogowski i ścinawski (1369-1378), głogowski i ścinawski (1378-1395).

Henryk VII urodził się około 1350 r. Był synem Henryka V Żelaznego. Po śmierci ojca początkowo rządził księstwem głogowskim wspólnie ze swoim starszym bratem Henrykiem VI i młodszym Henrykiem VIII (który z powodu dziecięcego wieku sprawował władzę tylko nominalnie). Nie były to zbyt zgodne rządy i spory pomiędzy braćmi musiał łagodzić i rozstrzygać w 1371 r. Ludwik legnicki. 15 VIII 1378 bracia podzielili się spadkiem. Henrykowi VII przypadły Głogów, Góra i Ścinawa, a właściwie tylko połowa miast i księstwa (druga połowa należała do królów czeskich).

Henryk VII był nieforemnej budowy ciała i pokaźnej tuszy, zwano go też Większym. Przypuszczalnie wynikało to z trudnej dzisiaj do ustalenia choroby. Przez wiele lat cierpiał na nogi, które były tak opuchnięte, że nie mógł chodzić ani jeździć konno. W późniejszym okresie wożono go lub noszono. Pomimo choroby prowadził jednak aktywną działalność gospodarczą, a nawet toczył wojny, chociaż nie były to wielkie wyprawy. W 1383 r. usiłował nawet, korzystając z trudności wewnętrznych Polski, związanych z bezkrólewiem, odzyskać utraconą przez swego ojca Wschowę. Wyprawa zakończyła się jednak niepowodzeniem, a nawet spowodowała odwetowy najazd rycerzy wielkopolskich. Zostali oni pokonani w bitwie pod Wietszycami. Z zagarniętych łupów książę wybudował w następnych latach w pobliżu mostu odrzańskiego niewielki kościół św. Jerzego, na miejscu starej kaplicy tego imienia. Kościół ten uległ zniszczeniu podczas pożaru miasta w 1488 r., a następnie budynek służył jako skład soli. Książę Henryk VII pomimo swego kalectwa był dobrym gospodarzem. Pod jego panowaniem księstwo głogowskie rozwijało się prawidłowo. Dotyczyło to w szczególności Głogowa, którego wielkość i zamożność w tym czasie znacznie wzrosła, pomimo że sam książę wolał rezydować w Żaganiu, gdzie nie musiał dzielić władzy z namiestnikami królów czeskich.

W 1381 r. przewidując rychły zgon, zażądał aby wojsko i mieszczanie jego księstwa złożyli hołd jego bratu Henrykowi VIII Wróblowi, co też się stało. Zmarł 24 XII 1395 w Bolesławcu, dokąd udał się na kurację. Pochowany został w kościele augustianów w Żaganiu.

Literatura:
J. Blaschke, Geschichte der Stadt Glogau und des Glogauer Landes, Glogau 1913;
J. Chutkowski, Dzieje Głogowa, t. I, Legnica 1991;
Historia Śląska od najdawniejszych czasów do roku 1400, Pr. zb. pod red. S. Kutrzeby, t. I, Kraków 1933;
K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, t. II, Wrocław 1975.

Janusz Chutkowski [EZG z. 14, 1994 - Henryk VII Rumpold]