Ksiądz Aleksander Walkowiak

Ks. Aleksander Walkowiak – Kapłan Ziemi Głogowskiej, urodził się w Bydgoszczy 21 lutego 1934 r., po zakończeniu wojny w roku 1947 wraz z matką przeniósł się do Legnicy. W Legnicy ukończył w 1949 roku Szkołę Podstawową, a następnie podjął się nauki w Liceum Pedagogicznym. W 1963 roku wstąpił do Metropolitarnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu, a 21 czerwca 1969 roku otrzymał święcenia kapłańskie w Lubaniu Śląskim.

W 1969 roku, jako wikary rozpoczął służbę wiernym w Archidiecezji Wrocławskiej w Gaworzycach i Kłobuczynie. Decyzją ks. bp. Wilhelma Pluty z 1 lipca 1973 roku, został inkardynowany do Diecezji Gorzowskiej i przez 14 lat administrował (od 1982 roku jako proboszcz, a wcześniej jako wikariusz-zarządca) parafią w Rzeczycy.

Angażował się w ratowanie dziedzictwa tych ziem, w 1981 roku, dzieki jego staraniom odremontowano i dostosowano do potrzeb kultu, pochodzącą z XVII wieku kaplicę cmentarną w Trzęsowie. Z kolei w Rapocinie – wsi, która została wysiedlona z powodu funkcjonowania Huty Miedzi „Głogów”, po raz ostatni nabożeństwo bożonarodzeniowe sprawowane było 26 grudnia 1987 roku, które celebrował ks. Walkowiak. Kilka miesięcy później, już po zamknięciu kościoła, między innymi z inicjatywy księdza, zdecydowano się wywieźć cenne wyposażenie świątyni do Głogowa a także prowizorycznie ją zabezpieczyć.

17 kwietnia 1989 roku ks. Walkowiak odprawił pierwszą po II wojnie światowej mszę św. w kaplicy obok zrujnowanej jeszcze kolegiaty w Głogowie. W 1994 roku ks. Walkowiak obchodził 25-lecie posługi kapłańskiej.

Mimo posługi kapłańskiej, dalej się kształcił, broniąc 19 grudnia 1995 roku rozprawę doktorską pt. „Biblioteka kolegiacka w Głogowie w okresie średniowiecza”. Promocja doktorska miała miejsce 10 czerwca 1996 roku.

50-lecie posługi kapłańskiej ks. Walkowiaka odbyło się w 2019 roku na terenie Zgromadzenia sióstr św. Elżbiety we Wrocławiu. Natomiast lokalne obchody rozpoczęły się 18 maja 2019 roku w kościele pw. św. Jadwigi Śląskiej w Kłobuczynie, kolejne nabożeństwa jubileuszowe odbyły się m.in. w głogowskich świątyniach: kolegiackiej, kościele Bożego Ciała oraz kościele na os. Piastów Śląskich.

Obok parafii w Rapocinie (1987-1989) i głogowskiej kolegiaty (1989-1994), w jego życiorysie były jeszcze parafie w Niwicach (1994-1995) i Osowej Sieni (1995-1999) z której przeszedł na emeryturę.

Krótko przebywał też w Wielkiej Brytanii, a po powrocie, w dalszym ciągu był aktywny na rzecz mieszkańców Ziemi Głogowskiej. W 2009 roku został uhonorowany tytułem Kanonika RM. Często można było go spotkać w głogowskich parafiach: pw. św. Mikołaja (w której od sierpnia 1999 roku przebywał na emeryturze) oraz szczególnie w ostatnich latach w parafii pw. Miłosierdzia Bożego. W obu świątyniach odprawiał msze św. trydenckie, z czego w piastowskiej nabożeństwo takie odprawił 3 września 2018 roku – jako pierwszy raz w jej dziejach.

Ks. Walkowiak był wieloletnim członkiem Towarzystwa Ziemi Głogowskiej, popularyzatorem i znawcą historii Kościoła na Ziemi Głogowskiej, autorem historycznych opracowań min:. o bibliotece kolegiackiej, również monografii: „Organy w kościołach regionu głogowskiego i dekanatu wschowskiego” (2002 oraz uzupełnionej i wznowionej w 2017), publikacji:
„Piastowie na Ziemiach Polskich” (2011)
oraz broszur:
„Konwikt przy kolegium jezuickim w Głogowie” (2012),
„Portal przy kolegium jezuickim w Głogowie” (2014),
„Kult św. Mikołaja w Głogowie” (2015).

Był też autorem materiałów konferencyjnych, haseł w Encyklopedii Ziemi Głogowskiej, publikował również na łamach kwartalnika: „Historyczny Głogów”.

Ks. Aleksander Walkowiak był pierwszym, polskim, powojennym proboszczem parafii kolegiackiej.

Był też m.in. pomysłodawcą przywrócenia zwyczaju wspólnotowego pielgrzymowania mieszkańców naszego miasta do Źródła św. Jakuba w Jakubowie (dziś – Sanktuarium św. Jakuba); mocno wsparł też ideę camino w naszej diecezji i włączył się w prace związane z odtworzeniem europejskiego Szlaku św. Jakuba na Ziemi Głogowskiej. Uczestniczył w wielu przedsięwzięciach naukowych i upowszechniających wiedzę (konferencjach, sesjach, prelekcjach itp.), wspierał studentów, pasjonatów historii i środowisko głogowskich regionalistów, współpracował również z Muzeum Archeologiczno- Historycznym w Głogowie. Zapamiętany został jako dobry, otwarty, życzliwy kapłan i historyk, a jego charakterystyczna postać rowerzysty przez lata stanowiła nieodłączną część głogowskiego pejzażu, zwłaszcza odbudowywanego Starego Miasta.

Ostatnie 5 miesięcy swojego życia spędził poza Głogowem, zmarł 5 kwietnia 2021 r.

Uchwała - czytaj więcej w pliku PDF